O 366 tysięcy ton zmniejszył się polski limit produkcji cukru w wyniku reformy tego rynku. Teraz politycy kłócą się, kto ponosi za to winę oraz czy była szansa na mniejsze redukcje. O to, że z części limitów trzeba było zrezygnować nie ulega wątpliwości. System kar i zachęt jakie wprowadziła w życie Komisja Europejska reformą z 2006 roku zmusił wszystkich producentów cukru do zamykania fabryk. Wątpliwości oraz spory wśród polityków budzi jednak tzw. drugi krok restrukturyzacyjny. Krajowa Spółka Cukrowa zdecydowała się wtedy na likwidację cukrowni w Brześciu Kujawskim. Zdaniem opozycji toruński koncern nie powinien w styczniu zeszłego roku składać do Brukseli takiego wniosku. Krzysztof Jurgiel – poseł PIS, b. minister rolnictwa twierdzi, że sytuacja ekonomiczna spółki pozwalała, aby takiego wniosku nie składać i jego zdaniem nastąpiło tu niedopełnienie obowiązków przez Rząd. W całej sprawie jest jeszcze jeden wątek. Otóż negocjacje nad reformą rynku cukru trzy lata temu prowadził Krzysztof Jurgiel, który teraz krytykuje ich efekty. Jak uważa Marek Sawicki – minister rolnictwa, gdyby Polska gdyby w 2006 prowadziła w sposób racjonalny i prawidłowy negocjacje, z pewnością nie byłoby redukcji o 366 tysięcy ton, a być może o 200-160 tysięcy ton. W wyniku reformy unijnego rynku cukru Polska z eksportera tego surowca stała się importerem.