Tradycją już stały się spory wokół porozumienia pomiędzy plantatorami buraka cukrowego, a producentami cukru. Po dwóch spotkaniach (15.02.2010r., 25.02.2010r.), które zostały zainicjowane przez Krajowy Związek Plantatorów Buraka Cukrowego oraz Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi Marka Sawickiego z producentami nadal nie wypracowano spójnego, satysfakcjonującego obie strony stanowiska. Kwestie, które m.in. wywołują sprzeciw przetwórców dotyczą głównie proponowanych przez KZPBC zasad rozdziału pomiędzy producentami cukru a plantatorami buraków cukrowych różnicy między ceną referencyjną, a rzeczywistą ceną sprzedaży cukru. W minionej kampanii Komisja Europejska ustaliła cenę referencyjną cukru na 404 euro/t. Producenci cukru sprzedają natomiast tonę słodkiego kryształu nawet powyżej 500 euro/t. Plantatorzy uważają, że powinni mieć udział w zyskach producentów, które przekraczają cenę referencyjną. Zapis w  Rozporządzeniu nr 952 Wspólnoty Europejskiej z 2006r. z dnia 29 czerwca 2006r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do zarządzania rynkiem wewnętrznym cukru oraz systemu kwot gwarantuje zresztą plantatorom zyski wynikające z owej nadwyżki (załącznik nr 2).  Systemu podziału różnicy pomiędzy ceną referencyjną cukru, a rzeczywistą ceną sprzedaży nie akceptują głównie koncerny Sűdzucker Polska S.A. oraz Pfeifer&Langen Polska S.A. Zastrzeżenia tych producentów dotyczą także wysokości premii za wczesne i późne dostawy buraków cukrowych. Kazimierz Kobza, Dyrektor KZPBC podkreśla: „Krajowa Spółka Cukrowa ma zastrzeżenia jedynie do innego zapisu w projekcie Porozumienia Branżowego tj. podziału kosztów transportu bulw buraka cukrowego do zakładu oraz przywozu wysłodków mokrych z zakładu do plantatora. KZPBC chce obniżenia stawki z 2,5 euro do 1 euro. Z pozostałych zapisów w rozporządzeniu rodzimy producent cukru raczej się wywiązuje. Oponentami plantatorów są głównie pozostałe koncerny”. Wobec zaistniałej sytuacji Minister Rolnictwa Marek Sawicki podjął się, już nie przewodnictwa w negocjacjach pomiędzy zwaśnionymi stronami, ale wypracowania na gruncie resortu odpowiedniej treści odpowiednich zasad współpracy między stronami oraz rozstrzygnięcia zaistniałego sporu . porozumienia branżowego.