Newsy i porady dla ekspertów

Newsletter top agrar Polska

Zapisz się

Lemken Zirkon XMR: przekładnia znana z modelu Zirkon 12

Wraz z wprowadzeniem nowej serii siewników Lemken prezentuje także zmiany w bronach wirnikowych. Dlatego maszyna ma nowe oznaczenie modelowe. Brona Zirkon 12 dostępna jest jeszcze w ofercie do końca br. Nowe modele, tj. Zirkon EMR i XMR są już dostępne w sprzedaży.

Podstawowe elementy, tj. przekładnia i wanna z kołami napędowymi pozostają bez zmian. Zirkon XMR może współpracować z ciągnikami o mocy do 210 KM, a 12 wirników pracuje na szerokości 3 m. Można na ich montować zęby proste lub agresywnie mieszające glebę.

Wieża zawieszenia i punkty sprzęgowe z ciągnikiem zostały kompletnie zmienione. Na nowej ramie brony można zamontować także siewniki innych producentów, jej nośność wynosi 2,5 t.

Hydrauliczna regulacja głębokości pracy oraz położenia belki za zębami brony.

FOTO: Florian Tastowe

Do brony Lemken opracował nowy spulchniacz śladów (z czterokrotnie większą siłą wyzwalania zabezpieczenia), nowe znaczniki z zabezpieczeniem najazdowym i nowe składane tarcze zawężające, dzięki którym szerokość maszyny w transporcie nie przekracza 3 m. W przeciwieństwie do wcześniejszych modeli wszystkie trzy opcje wyposażenia można zamontować jednocześnie.

Lemken poprawił komfort obsługi. Głębokość pracy zębów i wysokość belki pracującej za zębami można zmieniać hydraulicznie. Dla obu funkcji dostępna jest dobrze widoczna wycięta laserowo skala.

W standardowym wyposażeniu głębokość pracy brony reguluje się mechanicznie, zmieniając położenie sworzni po lewej i prawej stronie brony, wysokość belki pracującej za zębami centralnie z lewej strony. Do wyboru są różne wersje wałów o średnicy do 60 cm.

Oceniana maszyna wyposażona była w wał trapezowy TPW o średnicy 60 cm, którego pierścienie zagęszczały glebę bezpośrednio przed każdą redlicą.

Zobacz też: Jak wypadł test nowego Claas Axion 9.450?

Nowa konstrukcja siewnika Solitair MR

Siewnik MR zastępuje model Solitair 9+. Największe zmiany dotyczą montażu na bronie wirnikowej lub bronie kompaktowej Heliodor EMR. Na wieży zawieszenia brony Zirkon znajdują się teraz dwa wsporniki zaczepowe, na których siewnik jest unoszony po uniesieniu brony wirnikowej na TUZ ciągnika. Wyżej przytrzymuje go łącznik górny, do którego jest wygodny uchwyt, gdy zdemontujemy siewnik.]]> Testy Sun, 09 Aug 2026 12:00:00 +0200 https://www.topagrar.pl/articles/testy/jeden-dwa-lub-trzy-rodzaje-nasion-test-siewnika-lemken-solitair-mr-2688035 false https://www.topagrar.pl/articles/testy/ursus-c-330-czy-c-360-sprawdzamy-ktory-ciagnik-naprawde-spala-mniej-paliwa-2684134 Ursus C-330 i Ursus C-360 to maszyny, które od dziesięcioleci pracują w polskich gospodarstwach. Choć różnią się mocą i przeznaczeniem, wielu rolników do dziś zastanawia się, który z nich jest bardziej oszczędny. Dane katalogowe to jedno, ale rzeczywiste spalanie zależy przede wszystkim od rodzaju wykonywanej pracy, stanu technicznego ciągnika i umiejętności operatora. Sprawdzamy, ile pali kultowy „Ciapek”, a ile legendarna „Sześćdziesiątka”. Wokół ich apetytu na paliwo narosło mnóstwo mitów. Jedni twierdzą, że C-330 chodzi na oparach, inni, że C-360 pije ile widzi, zwłaszcza pod obciążeniem. Czas odłożyć emocje na bok, zajrzeć w dokumentację techniczną i zderzyć ją z realnymi opiniami rolników, którzy od dekad mierzą spalanie w motogodzinach i litrach na hektar.

Jakie są dane techniczne producenta?

Zacznijmy od suchych faktów technicznych. Konstrukcyjnie to dwa zupełnie różne światy – dwucylindrowy, oszczędny maluch kontra czterocylindrowy wół roboczy.

Ursus C-330 (Silnik S-312C)

• Moc maksymalna: 30 KM przy 2200 obr./min.
• Pojemność skokowa: 1960 cm³ (2 cylindry).
• Znamionowe zużycie paliwa: ok. 241-265 g/kWh.
• Katalogowe średnie spalanie: 2,5 l/mth (przy obrotach rzędu 1865 obr./min).

Ursus C-360 (Silnik S-4003)

• Moc maksymalna: 52 KM przy 2200 obr./min.
• Pojemność skokowa: 3121 cm³ (4 cylindry).
• Znamionowe zużycie paliwa: ok. 265 g/kWh.
• Katalogowe średnie spalanie: w zależności od źródła i obciążenia, przy pełnej mocy silnik potrafi pobrać maksymalnie nawet do 10 litrów na godzinę zegarową.

Pierwszy wniosek to to, że C-360 ma o 73% większą moc i dwa dodatkowe cylindry do wykarmienia. Nic dziwnego, że fabryczne wskaźniki od razu stawiają go na pozycji maszyny o większym apetycie. Ale diabeł tkwi w szczegółach. a dokładniej w rodzaju wykonywanej pracy.

Spalanie w polu i transporcie

Rolnicy na forach internetowych od lat prowadzą ożywione dyskusje na temat realnego zużycia oleju napędowego. Przeanalizujmy trzy najpopularniejsze scenariusze eksploatacji.

Prace lekkie i obejście (Bieg jałowy, przetrząsacz, opryskiwacz, lekki transport)

W tym segmencie Ursus C-330 jest absolutnym i niezagrożonym królem ekonomii, ponieważ w lekkich zadaniach, takich jak zgrabianie siana, praca z opryskiwaczem czy transport jednej, niewielkiej przyczepy na płaskim terenie, Trzydziestka zadowala się wynikiem 1,8 – 2,5 l/mth. Na biegu jałowym potrafi spaść poniżej 1,5 litra.

W przypadku Ursusa C-360 cztery cylindry potrzebują swojego minimum, by w ogóle utrzymać obroty. W lekkich pracach, np. przy kosiarce rotacyjnej czy przetrząsaczu, C-360 rzadko schodzi poniżej 3,5 – 4,5 l/mth.

Tutaj warto przytoczyć opinię jednego z użytkowników, który mówi: Do opryskiwacza czy grabarek tylko 30-tka. Sześćdziesiątka spali w tym prawie dwa razy tyle, a robota zrobiona dokładnie tak samo. C-360 w lekkim transporcie weźmie te 4 litry, gdzie C-330 zamknie się w 2,5 litra.

Przeczytaj także: Dlaczego Ursus C-330 to „Ciapek”? Nie wszędzie w Polsce mówi się na niego tak samo

Prace średnie (Transport ciężki, praca z ładowaczem czołowym, uprawa)

Gdy pojawiają się większe wymagania, różnice zaczynają się zacierać, a kluczową rolę zaczyna odgrywać odpowiedni dobór biegów.

W przypadku Ursusa C-330 ciągnięcie napakowanej przyczepy D-47 (ok. 4-5 ton ładunku) zmusza 30-konny silnik do ciągłej pracy na maksymalnych obrotach. Wtedy spalanie gwałtownie rośnie do 3,0 – 3,5 l/mth.

Natomiast dla 52-konnego silnika Ursusa C-360 taki transport nie jest ekstremalnym wyzwaniem. C-360 jedzie płynnie na 5. biegu szosowym, a spalanie oscyluje w granicach 4,5 – 5,5 l/mth.

Ciężka orka i praca pod pełnym obciążeniem

Tutaj dochodzimy do odwiecznego paradoksu: spalanie na godzinę (mth) kontra spalanie na hektar (ha).

Orka pługiem 2-skibowym na średniej lub ciężkiej glebie to dla Trzydziestki katorga. Silnik pracuje na granicy możliwości, często na 3. biegu polowym. Spalanie na godzinę wzrasta do 4,0 – 5,0 l/mth. Z racji małej szerokości roboczej i niskiej prędkości, zaoranie 1 hektara zajmuje mnóstwo czasu, przez co realne zużycie na hektar wynosi często 12 – 15 litrów.

Sześćdziesiątka natomiast w ciężkiej orce zimowej z pługiem 3-skibowym ma głęboki apetyt: 6,5 – 8,0 l/mth (w skrajnie mokrej, gliniastej ziemi nawet do 9-10 litrów). Jednak dzięki większej szerokości i prędkości (zazwyczaj 2. lub 3. bieg polowy) hektar robi znacznie szybciej. Wynik na 1 ha orki to średnio 18 – 22 litry.

Który ciągnik wypada w testach lepiej?

Mit o tym, że Ursus C-330 pali tyle co nic, jest prawdziwy, ale wyłącznie w pracach lekkich i gospodarczych. Jeżeli szukamy ciągnika do obsługi małego areału, transportu drewna z lasu, koszenia łąk czy pracy w sadzie to C-330 nie ma sobie równych pod względem ekonomii.

Z kolei Ursus C-360 w przeliczeniu na motogodzinę zawsze spali więcej, fizyki nie oszukasz, cztery cylindry o większej pojemności potrzebują paliwa. Jednak w ogólnym rozrachunku polowym, wyższe spalanie C-360 jest rekompensowane przez znacznie większą wydajność. Tam, gdzie Trzydziestka będzie się męczyć przez cały dzień, generując ogromne zużycie na hektar i niszcząc silnik, Sześćdziesiątka wykona zadanie dwa razy szybciej.

Wybór sprowadza się więc do prostego równania: do precyzyjnych, lekkich zadań oszczędny C-330; do cięższej ziemi i maszyn wielogabarytowych mocniejszy, choć bardziej paliwożerny C-360.

fot. Adam Ładowski

Droga do nowego Axiona 9 była długa. Jak podkreśla Krzysztof Gomolla z Claas Polska, prace nad nową generacją trwały aż siedem lat. Premiera poprzedniego Axiona 900 odbyła się w 2011 r., a rozwój serii 9 ruszył w latach 2018–2019. Oficjalny debiut maszyny miał miejsce podczas ostatnich targów Agritechnica.

Punktem wyjścia nie była wyłącznie praca inżynierów, lecz także doświadczenia użytkowników poprzedniej serii.

– Najpierw zwróciliśmy się do naszych klientów, do użytkowników serii Axion 900 po to, aby opowiedzieli nam o tym, co im się w Axionie 900 podoba, co jest OK, co ewentualnie wymagałoby poprawy – mówi Krzysztof Gomolla.

Producent zaznacza, że rozwój nowych ciągników nie odbywa się bezpośrednio w Le Mans. Prototypy powstają w Trangé, a część zespołu R&D pracuje w niemieckim Paderborn.

Terra Trac: większa powierzchnia styku i niższy nacisk na glebę

Jednym z najmocniejszych wyróżników testowanego egzemplarza jest półgąsienicowy układ Terra Trac. Claas podkreśla, że to jedyny na rynku ciągnik półgąsienicowy z pełną amortyzacją. W praktyce ma to dawać nie tylko większy komfort, ale przede wszystkim stabilniejszą trakcję w polu. Gąsienica ma stale dopasowywać się do nierówności terenu, utrzymując kontakt z podłożem.

– Mając układ półgąsienicowy mamy o 35% większą powierzchnię przylegania, co przekłada się na o 50% niższy nacisk jednostkowy na powierzchnię – zaznacza specjalista.

Jak dodaje, efektem ma być także wzrost trakcji o 15%, a w konsekwencji około 20% większa wydajność i niższe zużycie paliwa.

Cichsza przekładnia i 448 KM bez boosta

Axion 9 450 rozwija maksymalnie 448 KM z 8,7-litrowego silnika FPT. Producent zwraca uwagę, że moc ta jest dostępna bez systemu boost.

Jedną z kluczowych zmian ma być także nowa przekładnia bezstopniowa C-Matic. Zachowano cztery zakresy mechaniczne przełączane pod obciążeniem, ale zmieniono obudowę i sterowanie. W efekcie wprowadzono m.in. automatyczny hamulec przyczepy podczas transportu. Producent przekonuje też, że poprawiono kulturę pracy całego układu.

– Oznaczenie tej nowej przekładni to TMG 45 Silent, bo skupiliśmy się na tym, aby wydawała jak najmniej hałasu – zaznacza Gomolla.

Silnik i obsługa codzienna: nacisk na trwałość

Zmiany objęły także sam silnik. W nowej serii zastosowano m.in. inne tłoki i inne chłodzenie denka tłoka. Celem było zwiększenie trwałości jednostki i ograniczenie ryzyka przyszłych awarii.

– Zmiany przełożyły się na zwiększoną wytrzymałość układu tłokowego i na zwiększone chłodzenie układu tłokowego, aby wyeliminować w przyszłości jakiekolwiek awarie związane z silnikiem – dodaje przedstawiciel Claas Polska.

Codzienna obsługa również została uproszczona. Pakiet chłodnic można szerzej odchylać, łatwiejszy jest dostęp do filtra powietrza, a opcjonalny wentylator rewersyjny może automatycznie czyścić chłodnice.

W wersji Terra Trac ważnym elementem jest też centralne smarowanie, które obsługuje podzespoły układu gąsienicowego oraz punkty smarne przedniej osi.

Nawet 370 l/min hydrauliki do dużych maszyn

Nowe ciągniki o dużej mocy coraz częściej współpracują z maszynami wymagającymi bardzo dużego przepływu oleju. W Axionie 9 standardowa wydajność hydrauliki wynosi 220 l/min, ale układ można rozbudować o dodatkową pompę 150 l/min. Łącznie daje to 370 l/min.

Dwie pary zaworów wyposażono przy tym w gniazda 3/4 cala o maksymalnym przepływie 170 l/min. To szczególnie istotne przy współpracy z dużymi siewnikami pneumatycznymi czy zestawami z front tankiem.

Cemos coraz bardziej wyręcza operatora

Jedną z najważniejszych nowości jest nowa odsłona systemu Cemos. W Axionie 9 nie chodzi już tylko o podpowiedzi dla operatora, ale coraz bardziej o automatyzację ustawień i pracy ciągnika.

System pomaga dobrać balastowanie, a także współpracuje z rozwiązaniami automatycznymi, takimi jak Autodrop czy Auto Load Anticipation. Ten drugi system przewiduje skoki obciążenia, np. podczas wjazdu maszyny roboczej w glebę na uwrociu, i wcześniej przygotowuje ciągnik do zmiany warunków pracy.

Podczas demonstracji porównano pracę z przednim obciążnikiem i bez niego. Zgodnie z zaleceniem Cemosa lepszy wynik uzyskano bez dodatkowego balastu.

Większa kabina i elektronika zbudowana od nowa

Nowa kabina Axiona 9 jest o 17% większa od poprzedniej i ma 3,27 m3 kubatury. Producent podkreśla także zastosowanie bardzo szerokiej tylnej szyby oraz poprawionej klimatyzacji. Sporo uwagi poświęcono wyciszeniu. Wpływ na niski poziom hałasu mają mieć zmiany w przekładni, wentylatorze oraz sama konstrukcja kabiny, m.in. klejona przednia szyba i podwójne uszczelki drzwi. Claas deklaruje, że maksymalny hałas w kabinie to 66 dB.

Równolegle całkowicie przebudowano architekturę elektroniczną. W kabinie pojawiły się nowe wyświetlacze dotykowe, a większość funkcji obsługuje system Cebis Connect.

LED 360 stopni i funkcje na nocną pracę

Ostatnim mocnym akcentem jest oświetlenie LED. W pakiecie premium ciągnik otrzymuje 22 lampy robocze o łącznej mocy 56 tys. lumenów. Użytkownik może zapisywać własne sekwencje świateł i uruchamiać je jednym przyciskiem. Nie zabrakło też funkcji follow to home, świateł dojazdowych oraz kamer poprawiających widoczność podczas pracy po zmroku.

Ciągnik skrojony pod duże gospodarstwa

Z pokazu polowego wyłania się obraz maszyny, która ma łączyć dużą moc z coraz większą automatyzacją i dbałością o komfort operatora. Claas najmocniej akcentuje tu trzy obszary: trakcję w wersji Terra Trac, wsparcie operatora przez Cemos oraz nową kabinę i elektronikę.

Dla firmy projekt szczególny. Nowa seria ma być odpowiedzią na potrzeby europejskich gospodarstw: mocna, ale bardziej kompaktowa niż seria 9, a przy tym bardzo wszechstronna – do pracy w polu, w transporcie i przy manewrach wokół gospodarstwa.

Nowa kabina ciągnika Deutz-Fahr bez klasycznej deski rozdzielczej

Jak przekonaliśmy się podczas pracy ciągnikiem, największe wrażenie robi kabina Sigma Vision. Jest przestronna, czterosłupkowa, bardzo jasna i całkowicie nowa. Deutz-Fahr, wbrew plotkom, podkreśla, że kabina oraz wnętrze są własną konstrukcją firmy, produkowaną w fabryce w Lauingen.

Zniknęła klasyczna deska rozdzielcza, a jej miejsce zajęły nowy iCluster na słupku oraz iMonitor na podłokietniku. Obsługa wielu funkcji została zdigitalizowana, dzięki czemu operator ma szybki dostęp do ustawień maszyny, hydrauliki, oświetlenia, klimatyzacji czy fotela.

Dużą zmianą jest też nowy podłokietnik i programowalne przyciski z diodami zmieniającymi kolor w zależności od przypisanej funkcji. Z kolei kierownica i kolumna zostały przeprojektowane tak, by zapewnić więcej miejsca i wygodniejszą pozycję, także podczas prac transportowych; w tym celu możemy ją ustawić niemal jak w samochodzie.

Cztery modele Deutz-Fahr 8 i pełna cyfryzacja pracy ciągnika

Nowa seria 8 obejmuje cztery modele: 8260, 8280, 8310 i 8340. Wszystkie mają bezstopniową przekładnię TTV, a najmocniejsza wersja rozwija 340 KM. Choć ciągnik jest zupełnie nowy, to sama skrzynia bazuje na rozwiązaniach znanych z serii 9. Mowa o konstrukcji ZF Terramatic z czterema zakresami i mokrymi sprzęgłami, jednak względem serii 9 mocno zmodernizowanej.

W praktyce ciągnik oferuje kilka trybów jazdy: automatyczny, manualny i z WOM. Są dwa tempomaty do jazdy do przodu i dwa do tyłu, a także pamięci prędkości obrotowej silnika. Do tego dochodzi wydajna hydraulika, podnośnik tylny o udźwigu 12 ton i przedni 5 ton. W zależności od konfiguracji ciągnik może mieć nawet sześć obwodów hydraulicznych.

Nowością jest też stała łączność z internetem przez moduł CTM. Dzięki systemom SDF Farm Management i Vehicle Management można zdalnie monitorować pracę maszyny, analizować dane i planować serwis.

Kiedy nowy Deutz-Fahr 8 trafia do produkcji?

Produkcja seryjna nowej serii 8 ma ruszyć w czerwcu, a ciągnik jest już dostępny w konfiguratorze i u dealerów. To jednak nie wszystko, bo – jak zapowiadają przedstawiciele Deutz-Fahra – już w listopadzie na targach EIMA ma pojawić się nowa seria 7, a później także seria 6, ta prawdopodobnie będzie wyposażona w silniki FarMotion.

Źródło: Wiadomości Rolnicze Polska

Użyteczność testowanych ciągników podkreśla niewielka średnica zawracania (poniżej 10 m), co przydaje się w pracy w zagrodzie, z ładowaczem czołowym, czy podczas wykonywania oprysków. Masa własna ciągników serii 5M to ok. 4,2 t, a dopuszczalna masa całkowita sięga 8,2 t, co pozwala na dociążenie lub podłączenie maszyny o masie nawet do 4 t.

Jak dużym zapasem mocy dysponuje John deere 5M?

5105M to trzeci pod względem mocy reprezentant serii, na którą składa się łącznie pięć modeli o mocy maksymalnej od 75 do 130 KM. Pod maską pracuje silnik John Deere PWS o pojemności skokowej 4,5 l – taki sam jest w serii 6M. Dzięki temu podczas naszego testu ciągnik bardzo dobrze radził sobie z dużym obciążeniem, a na wydajność pracy, hałas w kabinie i spalanie wpływał rodzaj zastosowanej przekładni, ale o tym później.

Silnik jest dość skrzętnie ukryty pod układami oczyszczania spalin (SCR). W przedniej części mamy pakiet nierozsuwanych chłodnic, co może utrudniać czyszczenie. Bardzo dobry dostęp do filtra powietrza i akumulatora. Plus za wygodny główny przełącznik zasilania. W kabinie na uwagę zasługuje dość duża liczba schowków na telefon czy napój oraz wysuwana z podłogi szufladką na dokumenty. Przyjemną dla oka kolorystykę podkreślają kolorowe oznaczenia dźwigni i przycisków przypisanych do obsługi konkretnych obszarów maszyny: pomarańczowy – napęd jazdy, żółty – WOM, zielony – ustawienia systemu, czarny – hydraulika i TUZ.

10

FOTO: Jakubek

Warto podkreślić, że kabina ma homologację do przewozu pasażera, jednak nie na dłuższą pracę, bo nie ma tu wiele miejsca dla dorosłej osoby. Kabina oraz przednia oś nie jest amortyzowana, ale pneumatyczny fotel bardzo dobrze tłumił nierówności, co niestety nie przekładało się na miejsce pasażera. Duże lusterka pozwalały na obserwowanie obszaru roboczego czy w transporcie oraz dla bezpieczeństwa wokół ciągnika.

Wyświetlacz za kierownicą podzielono na trzy obszary robocze, a korzystając z pokrętła i zestawu przycisków po prawej stronie można konfigurować wyświetlane aktualnie treści, w tym moduł nawigacji dostępny jako opcja (ramka). W tym ciągniku mamy mechaniczną obsługę gniazd hydrauliki oraz elektroniczne sterowanie tylnym podnośnikiem (EHR). To bardzo intuicyjne, a dźwignie położone są w dogodnej odległości od traktorzysty. Włączanie WOM komfortowe, plus za dźwignię do odczepiania przyczep. Widoczność podczas zaczepiania maszyn bez zarzutu.

Ile biegów mają przekładnie w 5105M?

Zmiana przełożeń bez wpływu rozłączania napędu ciągnika daje rolnikom możliwość zwiększenia komfortu pracy, ale też lepszego wykorzystania możliwości ciągnika w pracach wymagających wysokiego uciągu/stałej prędkości WOM. John Deere podkreśla rolę przycisku na dźwigni zmiany biegów, który eliminuje konieczność ręcznego wysprzęglania przy zmianie zakresów.

4

FOTO: Jakubek

Lokalizacja i obsługa dźwigi zmiany przełożeń nie budzi zastrzeżeń. Elektrohydrauliczne sprzęgło w dźwigni zmiany biegów spisuje się bardzo dobrze. Zmienianie zakresów dźwignią główną we wszystkich testowanych modelach nie przebiegało idealnie, co jest raczej spowodowane niemal zerowym przebiegiem, z jakim ciągniki trafiły do naszego porównania. Rewers w każdym z modeli pracował bardzo dobrze.

Testowane ciągniki wyposażone były w przekładnie:

• PowrReverser (32/16, dwie dźwignie do zmiany biegów i zakresów, z jednym biegiem pod obciążeniem, z opcjonalnymi biegami pełzającymi),

• PowrQuad Plus (16/16, 4 biegi przełączane pod obciążeniem),

• Powr8 (32/32, 8 biegów przełączanych pod obciążeniem).

Warto podkreślić, że opcji z aż ośmioma biegami zmienianymi pod obciążeniem nie ma nawet w serii 6M. Jedną z istotnych cech przy wyborze skrzyni biegów jest liczba przełożeń w zakresie roboczym. Przykładowo w wersji Powr8 w zakresie B między prędkością 5 a 11 km/h mamy właśnie 8 przełożeń zmienianych bez przerwy w napędzie. Natomiast w zakresie 4–12 km/h do wyboru rolnik ma aż 12 przełożeń (wymagana zmiana zakresów), co ułatwia prace polowe. W obu skrzyniach (PowrQuad Plus, Powr8) mamy funkcję SpeedMatching, dzięki czemu przy zmianie zakresów ciągnik dopasowuje przełożenie, by jazda była płynna.

17

FOTO: Jakubek

Jakie wyniki w transporcie?

Wypełniona dziewięcioma tonami zboża przyczepa była jednym ze sprzętów wytypowanych do współpracy z testowanymi ciągnikami John Deere. Każdy z traktorów miał do pokonania 30-kilometrową pętlę, złożoną w 2/3 z jazdy po drodze wojewódzkiej z prędkością 40 km/h oraz w 1/3 z jazdy po krętych, asfaltowych drogach gminnych, ze średnią prędkością 30 km/h. Całość drogi, która zajęła ok. 45 minut znajdowała się na niemal płaskim terenie, bez stromych jak na warunki drogowe podjazdów i zjazdów. W trakcie tego zadania zmierzyliśmy zużycie paliwa oraz natężenie dźwięku w kabinie przy prędkości 30 i 40 km/h. Na podstawie danych z Operations Center ze wskazanych przedziałów czasowych PowrReverser spalił średnio 12,73 l/h, PowrQuad Plus 12,59 l/h a Powr8 11,3 l/h. Natężenie dźwięku w trakcie jazdy z maksymalną prędkością wyniosło z kolei 75,5 dB w PowrReverser, 77 dB w PowrQuad Plus i 76 dB w Powr8.

Z jazdy ciągnikiem Powr8 odnieśliśmy bardzo dobre wrażenia. Duża liczba półbiegów zmienianych pod obciążeniem świetnie przydawała się podczas jazdy w ruchu mieszanym. Z załadowaną przyczepą pozwalało to na precyzyjne dostosowywanie przełożenia do aktualnego obciążenia. Do transportu, a nawet ruszania z miejsca wystarczył jedynie najwyższy zakres prędkości – D. Po osiągnięciu maksymalnej dopuszczalnej prędkości 40 km/h uwagę zwróciła ekonomiczna prędkość obrotowa, gdzie zamiast 1900 obr./min silnik pracuje z 1700 obr./min. To przełożyło się na oszczędności paliwa i poprawę komfortu jazdy.

Jako drugi do tego zadania stanął model ze skrzynią PowrQuad Plus z czterema zakresami i czterema półbiegami w każdym kierunku. Podczas jazdy z obciążeniem bez większego trudu rozwijał prędkość 40 km/h, ale już przy prędkości obrotowej 1900 obr./min, co było widoczne w spalaniu i natężeniu hałasu. Ciągnik z czterema półbiegami również bardzo dobrze spisywał się podczas jazdy i przyspieszania. Reakcja na wciśnięcie pedału przyspieszenia i zmianę przełożeń pod obciążeniem jest bardzo dobra. Na uwagę zasługuje łagodne zmienianie biegów. W zakresie prędkości transportowych i ruszania z miejsca z 9-t ładunkiem wystarczył zakres prędkości D.

11

FOTO: Jakubek

Moim zdaniem to wystarczająca liczba przełożeń do zastosowań w transporcie. Skrzynia Powr8 przewagę z pewnością uwidoczni podczas jazdy z maksymalną prędkością (obroty ekonomiczne), jak również na pagórkowatym terenie, gdzie większa liczba dostępnych przełożeń pozwoli lepiej dobrać bieg do obciążenia. Duża liczba przełożeń wersji Powr8 bywała denerwująca podczas przyspieszania bez obciążenia. W PowrQuad Plus, aby osiągnąć ten sam efekt, wystarczy mniejsza liczba operacji. Natomiast korzystając z ustawień w sterowniku ciągnika można zaprogramować czułość rewersu, czy bieg startowy w przód i w tył.

PowrReverser to z jednej strony najprostsza skrzynia, jednak w obsłudze nieco bardziej skomplikowana, a to za sprawą dwóch dźwigni. Pierwsza odpowiada za zmianę grup (A-D), a druga (główna) za wybór przełożeń od 1. do 4. W tym wariancie mieliśmy do dyspozycji jeden bieg zmieniany pod obciążeniem (reduktor), co dało w efekcie 32 przełożenia w przód i 16 w tył. Warto podkreślić, że bliżej tylnej szyby umieszczona jest jeszcze trzecia dźwignia zmiany biegów, która odpowiada za biegi pełzające, przydatne np. w uprawie warzyw, z czego w trakcie naszego porównania nie korzystaliśmy. Podobnie jak w dwóch poprzednich modelach, na plus oceniamy pracę elektrohydraulicznego sprzęgła i zmianę zakresów biegów (nawet dźwignią). Cieniem na tym kładzie się niestety szarpanie podczas zmiany półbiegu na wyższy pod obciążeniem. Było to zauważalne także w transporcie, a jedynym sposobem na eliminację tego niekorzystnego zjawiska było zmniejszenie obrotów na chwilę przed planowaną zmianą. Do ruszania z miejsca w zadaniu transportowym wykorzystywaliśmy zakres C, po czym od razu przełączaliśmy się na D.

Przekładnie w głębokiej uprawie

W pracy polowej, szczególnie w głębokiej uprawie, różnice między przekładniami były wyraźne. Jako pierwsza sprawdzona została przekładnia PowerQuad Plus. Przy pracy z kultywatorem na siedmioletnim lucerniku, na głębokości 15–17 cm, możliwe było utrzymanie prędkości ok. 8,5 km/h przy 1600–1700 obr./min. Dobór przełożeń pozwalał na stabilną pracę pod obciążeniem bez konieczności częstych korekt.

Istotnym elementem była możliwość ustawienia biegu startowego. Przy nawrotach ustawienie biegu wstecznego oraz startowego w przód (np. B3 przy pracy docelowej na B4 lub B8) ograniczało liczbę operacji i skracało czas powrotu do pracy roboczej. W praktyce wykorzystywane były dwa półbiegi zmieniane pod obciążeniem – taka liczba przełożeń okazała się wystarczająca.

John Deere 5M ma w standardzie wbudowany moduł JD Link, dzięki któremu mogliśmy analizować wydajność pracy i spalanie. Na potrzeby testu uśredniliśmy ciśnienie w ogumieniu do 1,5 bara.

FOTO: Siara

W przekładni PowrReverser ograniczeniem był jeden półbieg pod obciążeniem. W efekcie praca odbywała się głównie na stałym przełożeniu i wyższych obrotach silnika. Zmienność warunków glebowych była kompensowana przez charakterystykę jednostki napędowej. Silnik utrzymywał moment obrotowy w szerokim zakresie, jednak możliwości precyzyjnego dopasowania prędkości roboczej były mniejsze niż w przekładniach z większą liczbą półbiegów.

Na uwagę zasługuje rozwiązanie zastosowane w PowrReverser – pokrętło regulacji agresywności włączania sprzęgła, umieszczone przy desce rozdzielczej. Przy pracy z maszynami zawieszanymi oraz podczas manewrów na uwrociach ułatwiało ono operowanie napędem, szczególnie że punkt włączania sprzęgła znajdował się stosunkowo wysoko.

W przekładniach PowerQuad Plus oraz Powr8 dobrze oceniono płynność zmiany przełożeń pod obciążeniem. Jednocześnie zwrócono uwagę na obsługę zakresu A – jego pozycja znajduje się blisko trybu parkingowego, co wymaga precyzyjnego operowania dźwignią.

W dalszej części testu przy pracy z wymagającymi maszynami półbiegi zmieniane pod obciążeniem okazały się szczególnie przydatne. Dotyczyło to m.in. współpracy z rozrzutnikiem obornika, gdzie istotne było utrzymanie stałej prędkości roboczej oraz pracy z ciężką broną talerzową. W tych zastosowaniach możliwość szybkiej korekty przełożenia bez przerywania pracy miała bezpośredni wpływ na przebieg operacji.

PowrReverser w tych warunkach potwierdził swój prostszy charakter – sprawdza się w pracach, gdzie zmiany przełożeń są sporadyczne i nie ma potrzeby bieżącej korekty prędkości pod zmiennym obciążeniem. Przy pracy broną talerzową na lekkiej, ale wilgotnej glebie można spokojnie utrzymać ok. 10–11 km/h przy 1500 obr./min. Problem zaczyna się na pagórkach; brakuje jednego – dwóch przełożeń pod obciążeniem więcej. Kiedy ciągnik trafia na podjazd, chciałoby się zejść niżej bez szarpnięcia – ale to już wymaga zmiany całego zakresu. Z kolei przy zjeździe z górki nie ma jak zwiększyć prędkości bez wejścia w wyższy zakres. Stąd bierze się to odczucie "utknięcia" na biegu. Silnik często ratuje sytuację swoją elastycznością, ale to nie zmienia faktu, że trzeba iść na kompromis. Gorzej by było, gdyby na polu pojawiła się mozaika.

Zmierzone w trakcie pracy broną talerzową spalanie wyniosło 11,83 l/h dla PowrReverser, 9,84 l/h dla PowrQuad Plus i 8,67 l/h dla Powr8.

FOTO: Beba

Nasze wrażenia z pracy z ładowaczem

Niemniej ważnym zastosowaniem ciągnika jest praca z ładowaczem czołowym. W drugiej fazie testu został w niego wyposażony model z przekładnią PowrQuad Plus. Sprawdzaliśmy, jak zamontowanie ładowacza wpłynęło na funkcjonalność ciągnika i jego możliwości. Udźwig ładowacza na maksymalnej wysokości unoszenia w punkcie obrotu osprzętu wynosi 1,4 t. Podobało nam się, że po zamontowaniu ładowacza ciągnik nie stracił zwrotności. Z punktu widzenia kierowcy ciągnik ma dość szeroką maskę, co nie ułatwia podłączania osprzętu ładowacza. Samo podłączanie osprzętu odbywa się wygodnie, ale z mechaniczną blokadą.

Montaż ładowacza czołowego do ciągnika 5M w żadnym stopniu nie umniejszył jego dotychczasowych atutów, m.in. zwrotności i widoczności. Mechaniczny joystick można by zastąpić elektrycznym i zadbać o lepszą pozycję montażową.

FOTO: Beba

Dobre wrażenie zrobiła widoczność na wysoko uniesiony ładowacz niemalże bez wychylania się do przodu, co jest zasługą wysokiej przedniej szyby. W tym celu szyberdach jest więc niespecjalnie potrzebny. Dźwignią z lewej strony ładowacza uruchamia się amortyzację, co w pracy było bardzo potrzebne. Nieco zastrzeżeń mieliśmy do sposobu zamocowania dźwigni sterującej, która uniemożliwiała podparcie łokcia na podłokietniku. W efekcie sama obsługa ramienia była nie do końca komfortowa. W pracy z ładowaczem swoje atuty pokazała możliwość regulacji działania mechanizmu zmiany kierunku jazdy. Przy pracy z ciężkim ładunkiem zredukowaliśmy intensywność przekładni nawrotnej, co przełożyło się na bardzo łagodną pracę.

Newsy i porady dla ekspertów

Newsletter top agrar Polska

Zapisz się

Zobacz też: Agritechnica 2025: Co zaskakuje w nowych ciągnikach?

Test ciągnika przeprowadzili nasi koledzy z redakcji top agrar w Niemczech. Do dyspozycji mieli ciągnik z produkcji przedseryjnej, który sprawdzili podczas prac uprawowych. Oprócz kabiny inżynierowie Claas włożyli dużo pracy w przeprojektowanie silnika i układu przeniesienia napędu. Producent zaznacza, że ciągnik zmieniono w 60% w odniesieniu do poprzedniego Axion 900. Oto najważniejsze zmiany w nowym Claas Axion 9.

Silnik Cursor 9 pozostał bazą, ale przeszedł istotne modyfikacje

Claas zmienił przede wszystkim oznaczenie modelu, zresztą podobny schemat przyjęto także przy kilku innych seriach. Liczba po oznaczeniu serii informuje o przybliżonej mocy maks...

Newsy i porady dla ekspertów

Newsletter top agrar Polska

Zapisz się

W ramach wspólnego projektu z firmami Amazone i AgXeed wiosną i latem ubiegłego roku zasialiśmy kukurydzę za pomocą AgBota 2.055W4. Przy okazji doświadczenia naukowcy z Uniwersytetu Nauk Stosowanych w Osnabrücku przeprowadzili własne badania w ramach projektu AgroNordwest, wykorzystując te same maszyny i gromadząc dane dotyczące zachwaszczenia, nakładu czasu, plonów i kosztów.

Celem doświadczenia przeprowadzonego w Niemczech było sprawdzenie aktualnego stanu wiedzy, zaprezentowanie technologii i jej obecnych możliwości. Technologia ta cały czas dynamicznie rozwija się. Oto wyniki doświadczenia.

Konstrukcja robota polowego AgBot. Ile kosztuje?

AgBot 2.05...

Newsy i porady dla ekspertów

Newsletter top agrar Polska

Zapisz się

Cztery wirniki na metr: co daje gęstsze uzębienie w Lion 3040?

Dla bron wirnikowych Lion o szerokości 3 m Pöttinger oferuje trzy różne wersje przekładni napędowych i dwie wersje wirników z zębami. Dostarczony do testu Lion 3040 miał 12 wirników, co oznacza cztery wirniki na każdy metr szerokości roboczej. Przekładnia, w której można zamieniać miejscem koła napędowe przystosowana była do współpracy z ciągnikami o mocy do 200 KM. Dostępna jest r...

Zobacz też: Jaką ładowarkę teleskopową wybrać do dużego gospodarstwa? Przegląd modeli

Jakie dane techniczne ma ładowarka Merlo TurboFarmer 30.7?

Nazewnictwo ładowarek Merlo pozwala na szybkie rozszyfrowanie kluczowych parametrów, tak więc model TurboFarmer 30.7 ma udźwig 3 t i maksymalną wysokość załadunku blisko 7 m, a dokładnie 6,7 m. Ponadto jej masa całkowita wynosi 6,75 t, a pod maską pracuje silnik Deutz o pojemności 2,9 l i mocy 101 KM. Za napęd jazdy odpowiada w całości przekładnia hydrostatyczna, a jej maksymalna prędkość to 40 km/h. Pompa hydrauliki roboczej oferuje wydatek 100 l/min przy ciśnieniu 250 barów. Jednym z wyróżników jest amortyzowana kabina.

Komfort pracy w Merlo TurboFarmer 30.7. Sprawdzamy kabinę i ergonomię ładowarki

To rzadko spotykane rozwiązanie od razu nam się spodobało i warto za nie dopłacić, zwłaszcza jeżeli ładowarka dużo będzie pracować w transporcie. Aktywne zawieszenie hydropneumatyczn...

Zobacz też: Festiwal starych traktorów 2025 w Wilkowicach. Zobacz program!

Do jakich prac nadaje się Claas Axos 3.120? Ciężka praca w polu

Mieliśmy okazję pracować dwoma różnymi Axosami w dwóch różnych gospodarstwach. Najmocniejszy Axos 3.120 pracował z dwoma maszynami Rolmako: broną talerzową U652 (szer. 3 m) oraz z kultywatorem bezorkowym U436 (szer. 2,4 m). Przy wiosennej uprawie broną talerzową pod kukurydzę przy 1600 obr./min i głębokości pracy ok. 8 cm Axos bez problemu na drugim biegu (na zakresie szosowym) rozwijał prędkość 11 km/h. Spalał przy tym, według licznika chwilowego zużycia, w zależności od gleby od 16 do 23 l/h, czyli 6,5 – 8,5 l...

Przyczepy Jumbo 5000, które zastępują serię Torro, oferowane są w sześciu wariantach pojemności od 32 do 54 m³. Do grona wielozadaniowych przyczep należą następujące modele: 5320 DB, 5370 DB, 5340, 5390 i 5450. Dwie środkowe cyfry w oznaczeniu modelu oznaczają pojemność przyczepy wyrażoną w m³. Do testu producent dostarczył model 5370 DB. Litery DB oznaczają, że przyczepa wyposażona jest w dwa walce dozujące zielonkę. Dwa walce są wyposażeniem standardowym, trzeci walec rozluźniający zebrany plon dostępny jest na życzenie. Specjalnym modelem jest Jumbo 5540 DF (Dry Forage). Maszyna na podwoziu tandemowym ma skrzynię o pojemności 54 m³. Pöttinger informuje, że ten model sprawdza się najlepiej podczas zbioru mocno podsuszonej zielonki.

Newsy i porady dla ekspertów

Newsletter top agrar Polska

Zapisz się

Do wyboru są dwie wersje zawieszenia, z mechaniczną lub hydrauliczną amortyzacją podwozia:

• mechaniczna amortyzacja z kołami o średnicy 26,5 cala, dopuszczalna masa całkowita 22 t;
• hydrauliczna amortyzacja z dopuszczalną masą całkowitą 2...

Wystarczy kilka tygodni, by warunki na polu, szczególnie te wilgotnościowe, zmieniły się diametralnie. Tak też było w poprzednim sezonie, dzięki czemu dostarczoną do testu talerzówką Namysło Roobin 300 pracowaliśmy w skrajnie suchym ściernisku po zbożach, jak również solidnie zmoczonych resztkach po zbiorze kukurydzy. Przypomnijmy, że Namyslo oficjalnie otworzyła swoją nową halę produkcyjną, która stanie się kluczowym elementem dalszego rozwoju przedsiębiorstwa.

Newsy i porady dla ekspertów

Newsletter top agrar Polska

Zapisz się

Duży prześwit, wysoka prędkość pracy

Ciężka brona talerzowa Roobin z amortyzacją sprężynową składa się z dwóch rzędów talerzy, rozstawionych od siebie w odległości 1100 mm, co pozwoliło nam rozwijać większe prędkości robocze, powyżej 12 km/h nawet przy pracy z dużą ilością resztek. Wpływa na to także wysoki prześwit pod ramą, wynoszący 83 cm.

Mocno pochylone talerze dobrze sprawdziły się zarówno przy podcinaniu ścierniska, jak i głębszej uprawie. Nie bez znaczenia jest duża odległość między rzędami talerzy wynosząca 110 cm.

FOTO: AHM

W testowanej maszynie uwagę zwraca dodatkowe zgrzebło palcowe przed podwójnym wałem doprawiającym, jak również hydrauliczna regulacja głębokości roboczej.

Trzonem maszyny są 24 talerze o średnicy 625 mm i grubości 6 mm, osadzone na bezobsługowych piastach. Producent podkreśla, że każde ramię talerza amortyzowane jest przez zastosowanie sprężyn, co pozwala na zminimalizowanie zużycia talerza oraz kompensację uderzeń przenoszonych na łożysko i ramę. Rama, do której zamocowano talerze, ma grubość 8 mm i przekrój 90/90 mm.

Uwagę zwraca niewielki kąt natarcia przy dużym pochyleniu talerzy Roobina, które dobrze podcinają glebę i mieszają ze sobą pozostałości roślin. Najczęściej pracowaliśmy na głębokości 6–8 cm przy uprawie ścierniska, godząc się na niepełne podcięcie, które występuje przy głębokości ok. 10 cm, a w kukurydzy głębokość robocza przekroczyła 15 cm, choć to nie jest pełny potencjał. Taka brona może więc się sprawdzić jako uniwersalny sprzęt zarówno do głębokiej, jak i przedsiewnej uprawy.

4

FOTO: AHM

Regulacja głębokości nie zawsze okazała się w pełni praktyczna

Hydrauliczna regulacja głębokości roboczej przez zmianę pozycji wału zapewniła szybką zmianę tego parametru, z wykorzystaniem klipsów. W pełnym zakresie głębokości pracy wystarczy skorzystać tylko z 4 spośród aż 19 klipsów – niepotrzebny wydatek. Układ regulacyjny zamontowany jest prostopadle do ramy brony i choć nie ogranicza widoczności na wał, to w trakcie pracy drży, co może być denerwujące.

Podobał nam się boczny ekran w kształcie dysku, na zabezpieczeniu gumowym, który w zależności od ilości resztek, głębokości i prędkości pracy możemy regulować pod względem odległości od skrajnego talerza i głębokości. Nie mieliśmy zastrzeżeń do jego pracy. Warto dodać, że to standardowe wyposażenie agregatu.

Z kolei dodatkowe zgrzebło przed zestawem wałów świetnie rozprowadzało resztki. Efekt jego pracy widać szczególnie na lekkich glebach i z nierówno rozrzuconymi resztkami, np. stertami słomy. Uwagę zwraca tu duża liczba otworów regulacyjnych, w ramach których za pomocą cienkich sworzni możemy zmieniać nie tylko wysokość pracy, ale i kąt odchylenia w kierunku wału – zależnie od ilości resztek. W niewielkim zakresie regulację łatwo wykonuje się samodzielnie, a w przypadku znacznej zmiany wysokości nieco trudniej. Naszym zdaniem w niektórych przypadkach przydałoby się także kolejne zgrzebło zamontowane między rzędami talerzy (jest na to przestrzeń i możliwość ze strony producenta), którego zadaniem byłoby kierowanie uniesionej przez pierwszy rząd talerzy gleby bezpośrednio przed drugi rząd. Być może wtedy udałoby się wyeliminować problem zapychania na lekkich stanowiskach i przy prędkości powyżej 10 km/h.

Do sprawnej pracy z broną potrzebny jest ciągnik o dużej mocy

Roobin 300 ma niemal 350 cm długości, co przy masie ponad 2 t wymaga zagregowania dużego ciągnika.

FOTO: AHM

Do współpracy z broną Roobin wymaga się ciągnika z zakresu ok. 100–120 KM (zaczepy II/III kategorii), jednak podczas naszego testu brona współpracowała z 170-konnym Case IH, co z jednej strony pozwoliło bez trudu rozwijać prędkość 12 km/h nawet w trudniejszych warunkach, a poza tym poprawiło stateczność zestawu, który waży ponad 2200 kg, a jego długość sięga 350 cm. Bronę wydłuża podwójny wał płaskownikowy o średnicy 50 cm – w standardowym wyposażeniu znajdziemy pojedynczy wał rurowy o tej samej średnicy. Zaobserwowaliśmy, że wał tandemowy sprawdza się w uprawie przedsiewnej, bo w każdych warunkach dobrze utrzymuje zadaną głębokość.

Testowany przez nas model to najmniejszy reprezentant serii. Gamę bron talerzowych uzupełnia dodatkowo wersja o szerokości 3,5; 4; 4,5; 5 i 6 m oczywiście wersje powyżej 3 m, hydraulicznie składane i z wózkiem transportowym. O lepszą widoczność i bezpieczeństwo na drodze dba nowoczesne oświetlenie LED z aktywnym kierunkowskazem, tablicami ostrzegawczymi i błotnikami.

Na życzenie nawet do wersji 3-m dostępny jest wózek transportowy ciężki (ogumienie 400/60 R15.5), oś hamowana hydraulicznie/pneumatycznie, koła podporowe oraz zgrzebło.

Cena testowanej maszyny to 55,4 tys. zł netto.

Newsy i porady dla ekspertów

Newsletter top agrar Polska

Zapisz się

Maestro 7 TX może również pracować z 37,5 cm lub 40 cm odstępem między rzędami. Maksymalny odstęp między rzędami w przypadku maszyny 7-rzędowej wynosi 65 cm. Jeśli środkowy rząd jest wyłączony, to Maestro 7 TX może wysiewać konwencjonalnie z 6 rzędami w odstępach wynoszących 75 cm lub 80 cm. Zmianę szerokości rzędów można przeprowadzić bardzo łatwo i bez użycia narzędzi, jedynie przepinając ograniczniki w każdym rzędzie. Po ustawieniu szerokości roboczej w terminalu maszyna znowu jest gotowa do wysiewu.

Agro-Masz Falcon z napędem elektrycznym! Zobacz go już 11 kwietnia w Młodzikowie!

Nawóz i mikrogranulat

W przypadku nawożenia maszyna może zostać doposażona w zbiornik o poj. 1300 l. Nawóz dozowany jest do jednotalerzowej redlicy nawozowej przy pomocy dwóch dozowników Horsch, po to by w ten sposób móc nawozić pod korzeń. Dzięki temu maszyna jest wyposażona seryjnie w opcję wyłączenia połowy szerokości roboczej przy wysiewie nawozu. W Maestro TX nasiona są dozowane za pomocą systemu nadciśnienia AirSpeed. Pozwala to na precyzyjny siew z prędkością do 15 km/h. W standardzie siewnik wyposażony jest w wyłączanie szerokości roboczej Section Control.

FOTO: Horsch

Poza aplikacją nasion i nawozu na każdym rzędzie można również wysiewać inne komponenty za pomocą urządzenia do wysiewu granulatu. Do aplikacji mikrogranulatu dostępne są dodatkowe 18-l zbiorniki dla każdego rzędu. Montowane są za skrzynią nasienną w rzędzie i napędzane elektrycznie w niezależny sposób. Pozwala to sterować dawką mikrogranulatu indywidualnie dla każdego rzędu w oparciu na układzie kontroli sekcji. Aplikacja odbywa się do bruzdy siewnej. Granulat można też wysiewać całopowierzchniowo na powierzchni za pomocą płytki rozpryskującej.

Zobacz także: Potężny siewnik Amazone Cirrus ze zbiornikiem trzykomorowym

Nacisk redlic w siewniku Maestro ustawiany jest hydraulicznie. W zależności od systemu przenoszenia ciężaru możliwy jest nacisk na rząd od 230 kg do 300 kg lub 350 kg. Dzięki temu maszyna nadaje się również do siewu bezpośredniego.

Siewnik Maestro w Młodzikowie

Siewnik Horsch Maestro 6TX zobaczyć będzie można już 11 kwietnia na naszych pokazach w Młodzikowie. Właśnie w Młodzikowie specjalnie dla wszystkich rolników zainteresowanych nowoczesnymi technologiami siewu kukurydzy przygotowaliśmy niezwykłe widowisko, w ramach którego na jednym polu zaprezentowane zostaną siewniki do kukurydzy różnych producentów. 

Szczegóły wydarzenia, harmonogram, lista prezentowanych maszyn i zapisy na stronie: www.pokazy.agrohorti.pl

Różne technologie siewu kukurydzy w jednym miejscu

FOTO: AHM

Zobacz też: Pöttinger przedstawił nowe brony Fox i Lion

Rumunia stawia na budżetowe ciągniki. Co oferuje Irum Targo 102?

W dobie skomplikowanej elektroniki i zaawansowanych technologii wielu rolników poszukuje prostych, niezawodnych ciągników do mniejszych gospodarstw lub jako wsparcia w większych operacjach rolnych. Redakcja Profi Technika postanowiła przetestować Irum Tagro 102 – ciągnik, który wyróżnia się brakiem skomplikowanych systemów komputerowych, ale wyposażony został w elektrohydrauliczne sterowanie podnośnikiem, blokadę mechanizmu różnicowego oraz przedni napęd.

Sportowy wygląd i prostota konstrukcji

Mimo swojej prostej konstrukcji Irum Tagro od razu zwraca swoją uwagę oryginalnym wyglądem. Choć bazowy kolor ciągnika to czerwień, polski importer postawił na bardziej odważną, czarną wersję z białym paskiem przypominającym styl wyścigowych samochodów. Wygląd ciągnika może budzić emocje, jednak to, co najbardziej interesowało redakcję Profi, to jego wydajność i oszczędność w codziennej pracy.

Silnik – niska emisja i oszczędność paliwa

Redaktorzy przetestowali ciągnik w różnych warunkach polowych, m.in. z 4-skibowym pługiem o szerokości 1,7 metrów, a także z 3-metrową broną talerzową oraz w transporcie z pełną przyczepą pszenicy. Pod maską Tagro 102 kryje się czterocylindrowy silnik FPT o mocy 102 KM. Redakcja Profi zwróciła uwagę na niskie zużycie paliwa oraz płynne wchodzenie silnika na obroty nawet podczas obciążenia, jak np. podczas orki. Zbiornik paliwa o pojemności 110 litrów wystarczył na cały dzień pracy w polu, a 20-litrowy zbiornik AdBlue nie wymagał uzupełnienia nawet po wielogodzinnym teście.

Komfort kabiny – nie dla każdego

Choć Irum Tagro 102 zaskoczył redakcję oszczędnością paliwa i solidną wydajnością, kabina ciągnika budziła mieszane uczucia. Jest stosunkowo krótka, co może stanowić problem dla wyższych operatorów. Hałas wewnątrz kabiny osiągał 82 dB(A), co czyni go dość głośnym – może być konieczne używanie słuchawek ochronnych podczas długiej pracy.

Przegląd techniczny ciągników: KRIR wnioskuje o kontrole na gospodarstwie. Co odpowiedziało ministerstwo?

Więcej szczegółów poznasz na Profi Technika. Tam się dowiesz:

• Ile biegów ma ciągnik Irum Tagro?
• Jakie jest zużycie paliwa ciągnika Irum Tagro 102 podczas pacy w polu?
• Jak Redakcja zrobiła pomiary zużycia paliwa?
• Jak steruje się ciągnikiem Irum Tagro?
• Dla jakich gospodarstw nadaje się ten ciągnik?

Przed testem z wyznaczonych poletek pobraliśmy próby gleby, by na wiosnę zweryfikować wzrost pH.

FOTO:

Zobacz także: Na co wpływa wapno w roślinie i dlaczego warto wapnować?

Najszerszą w kraju ofertę w tym zakresie ma Unia, która na potrzeby naszego porównania dostarczyła:

• rozsiewacz wapna pylistego RCW 130 Helix,
• rozsiewacz wapna granulowanego i mielonego RCW 100 Plus H,
• rozrzutnik obornika z adapterem talerzowym Tytan 24,
• rozrzutnik obornika z adapterem pionowym Apollo 13.

Newsy i porady dla ekspertów

Newsletter top agrar Polska

Zapisz się

Do dyspozycji mieliśmy wapno pyliste, wapno mielone oraz wapno ...

Zaproszenia do udziału w teście wysłaliśmy do prawie wszystkich dostępnych na polskim rynku producentów ładowarek. Zależało nam, by w szranki stanęły maszyny odpowiednie do wydajnej pracy w obejściu, czyli:

• z silnikiem o mocy do 35 KM,
• masą własną do 2500 kg
• oraz szerokością poniżej 130 cm.

Zobacz także: Wielki test 9 miniładowarek zakończony! Kiedy poznamy wyniki?

Cieszymy się, że na nasze zaproszenie pozytywnie zareagowało aż dziewięć firm. Finalnie w dwutygodniowym teście przeprowadzonym w gospodarstwie z produkcją mleka udział wzięły ładowarki:

• Giant,
• JCB,
• Kaweco,
• Kramer,
• Manitou,
• Multione,
• Schmidt,
• Weidemann
• Weycor.

Podczas naszego testu, który niedawno dobiegł końca, redaktorzy top agrar Polska i profi, rolnicy oraz uczniowie szkoły rolniczej (łącznie 12 osób) wnikliwie przeanalizowali osiągi każdej maszyny, wygodę ich obsługi i sterowania. W trakcie pomiarów pod lupę wzięliśmy m.in.

• maksymalny udźwig,
• wysokość podnoszenia,
• zasięg ramienia,
• poziomowanie osprzętu,
• zwrotność,
• wymiary zewnętrzne,
• wysokość siedzenia,
• hałas na miejscu operatora.

Po serii pomiarów ładowarki czekał test praktyczny obejmujący m.in. usuwanie obornika z głębokiej ściółki, przeładunek bel słomy, transport 1000-kg ładunków czy przerzucanie hałdy ziemi. Taki zestaw zadań pozwolił nam rzetelnie ocenić przydatność i możliwości każdej ładowarki.

Która maszyna poradziła sobie najlepiej?

O tym, która maszyna najlepiej poradziła sobie w udźwigu, ma najwyższą wysokość podnoszenia czy najlepiej spisze się w ciasnych przestrzeniach  dowiesz się z artykułu, który opublikujemy już niebawem.

Jan Beba

Fot: Patrycja Bernat

Top Agrar i Profi przetestowali miniładowarki rolnicze

Miniładowarki przegubowe są maszynami uniwersalnymi, szczególnie przydatnymi w gospodarstwach z produkcją mleka i chowem opasów. Przez dwa tygodnie redakcje top agrar Polska i Profi testowały dziewięć modeli ładowarek marek: JCB, Giant, Kaeco, Kramer, Manitou, MultiOne, Schmidt, Weidemann i Weycor. Testy miały na celu sprawdzenie parametrów technicznych i praktycznych, które są kluczowe dla rolników przy wyborze odpowiedniego sprzętu.

Zobacz też: Ruszył WIELKI TEST mini ładowarek. Przetestuj je z nami!

Parametry techniczne miniładowarek i testy praktyczne

W pierwszej części testu skupiono się na pomiarach stacjonarnych, określając udźwig, wysokość podnoszenia oraz hałas na miejscu operatora. 

- Zadań dla tych ładowarek musiało być sporo, bo miniładowarki, zwłaszcza te przegubowe, są maszynami uniwersalnymi – tłumaczy Jan Beba, redaktor „top agrar Polska” i specjalista w zakresie techniki rolniczej w rozmowie z Bartłomiejem Czekałą, redaktorem naczelnym portalu topagrar.pl.

Precyzyjny siewnik Maschio Gaspardo z półzawieszaną ramą

Do kluczowych parametrów, które były oceniane, należał udźwig. Przy użyciu wagi samochodowej sprawdzano, jaki ciężar miniładowarki są w stanie unieść, zanim tylna oś straci przyczepność. Wyniki pokazały znaczące różnice pomiędzy poszczególnymi modelami, co pozwoliło ocenić ich stabilność i wydajność w praktycznych zadaniach.

Kompaktowość i zwrotność

Kompaktowe rozmiary miniładowarek pozwalają na pracę w ciasnych przestrzeniach, często spotykanych w gospodarstwach rolnych. Testowane modele miały szerokość do 120 cm i masę własną nieprzekraczającą 2,5 tony. 

- Mówi się, że jeśli ktoś kupi taką miniładowarkę, to już wideł nie potrzebuje – zauważa Jan Beba, podkreślając, jak istotna jest zwrotność tych maszyn.

Zewnętrzna średnica zawracania wynosiła od 5 do 7 metrów, co pozwala na sprawną pracę w ograniczonej przestrzeni.

Ważny parametr miniładowarki – komfort pracy operatora

Choć miniładowarki to przede wszystkim narzędzia pracy, komfort operatora również został uwzględniony. Wygodne fotele, regulowane kierownice i daszki ochronne były standardem we wszystkich testowanych modelach. Maszyny różniły się ergonomią i ułożeniem elementów sterujących, co może wpływać na preferencje poszczególnych użytkowników.

Kiedy zapoznamy się z wynikami testów?

Aby dowiedzieć się, kiedy będą dostępne pełne wyniki naszego testu, zawierające szczegółowe oceny wszystkich parametrów, zapraszamy do obejrzenia wywiadu na YouTube.

Oprac. mkh

Fot. Łukasz Siara

Zobacz także: Rolnicy dążą do nowoczesnych rozwiązań w maszynach

Oczywiście, tradycjonaliści mogą przestawić pług do pracy ciągnikiem w bruździe. Dodatkowo pług ma regulację szerokości pierwszej skiby oraz orki w zakresie 30–55 cm. Wszystkie regulacje wykonywane są siłownikami hydraulicznymi, więc pług wymaga do współpracy ciągnika o co najmniej 3 parach przyłączy. Standardowe wyposażenie pługa obejmuje również przedpłużki. Głębokość orki jest regulowana za pomocą śruby, na kole podporowym, a praca przedpłużków jest ustalana bez użycia narzędzi, za pomocą sworzni. Dla tego pługa producent określa zapotrzebowanie mocy na 250 KM. Powyższy parametr posłużył nam za punkt wyjścia w doborze ciągnika, który miał 250 KM mocy nominalnej, a podczas pracy z prędkością 1900 obr./ min jego silnik mógł osiągnąć moc maksymalną 275 KM. Ciągnik był wyposażony w przekładnię bezstopniową AutoPowr oraz opony o rozmiarach: przednie 600/70R30 i tylne 710/70R42. Zgodnie ze specyfikacją producenta, masa ciągnika wynosi 11,4 t. Dodatkowo w celu zrównoważenia masy pługa i dociążenia przedniej osi ciągnika narzednim TUZ-ie ciągnika zainstalowano obciążnik o masie 1000 kg.

Pomiar zużycia paliwa 

Na czas pomiarów instalację paliwową ciągnika wyposażyliśmy w miernicę zużycia paliwa FCM 100, pozwalającą na pomiar zużycia paliwa w zakresie od 1 do 100 l/h z rozdzielczością do 0,01 l. Pomiary przeprowadziliśmy na polu o lekkiej glebie kl. IIIb -IVa, zlokalizowanym w centralnej Wielkopolsce. Pole o powierzchni zbliżonej do 10 ha miało regularny kształt i długość, pozwalającą na uzyskanie pojedynczego przejazdu przekraczającego 500 m. Podczas pracy pług miał nie lada wyzwanie, gdyż orka wykonywana była na polu z pozostawionym ścierniskiem i samosiewami zbóż. Każdy pomiar przeprowadzano podczas dwóch przejazdów, tam i z powrotem, aby wyeliminować wpływ ewentualnego nachylenia terenu. Długość odcinka pomiarowego ustalaliśmy za pomocą odbiornika GNSS, korzystającego z korekty RTK z dokładnością do 2–3 cm. Po każdych 2 przejazdach określaliśmy średnią rzeczywistą szerokość zaoranego pasa na podstawie 5 pomiarów w różnych punktach. Zużycie paliwa w l/ha ustalaliśmy na podstawie różnicy wskazań licznika miernicy na początku i końcu każdego przejazdu oraz obliczonej zaoranej powierzchni.

Za punkt odniesienia dla pozostałych pomiarów przyjęliśmy następujące warunki pracy:

• teoretyczna szerokość pracy pługa równa 2,25 m, co odpowiada 45 cm na korpus
• oraz głębokość orki wynosząca 26 cm.  Głębokość pracy przedpłużków ustalliśmy w ten sposób, aby uzyskać jak najrówniejszą powierzchnię zaoranego pola oraz poprawne przykrycie roślin stanowiących poplon. Oczywiście, równocześnie przeprowadzono wszystkie niezbędne regulacje, jak wypoziomowanie wzdłużne i poprzeczne oraz szerokość pierwszej skiby.
• Na czas pomiarów ciągnik zaopatrzono w przedni obciążnik, a ciśnienie w ogumieniu obu osi ustaliliśmy na poziomie 1 bara.
• Założona prędkość obrotowa silnika wynosiła 1800 obr./min, a przełożenie przekładni dobraliśmy w taki sposób, aby uzyskać prędkość jazdy równą 8 km/h.
• Chcąc zminimalizować straty wynikające z poślizgu kół ciągnika, podczas przejazdów roboczych pracowaliśmy z załączonym przednim napędem.

Powyższe parametry zastosowaliśmy również dla wszystkich późniejszych przejazdów. Pracując w takich warunkach, testowy zestaw maszyn zużywał 18,16 l oleju napędowego na zaoranie jednego hektara, co przedstawiono w pierwszym wierszu tabeli. Przyjrzyjmy się, jak na tę wartość będą wpływały warunki pracy oraz regulacje pługa.

Ciśnienie w ogumieniu ciągnika

Chyba nie ma w naszym kraju traktorzysty, który zawsze poprawnie dobiera ciśnienie w ogumieniu ciągnika. Tym bardziej, że chcąc to robić zgodnie ze sztuką, należałoby stosować wyższe ciśnienie podczas przejazdów po utwardzonych drogach i niższe po wjechaniu na pole. Dodatkowo, większość operatorów ma tendencję do stosowania zbyt wysokiego ciśnienia w ogumieniu, ponieważ w ich mniemaniu mocniej napompowana opona lepiej wygląda i jest mniej narażona na uszkodzenie podczas szybkiej jazdy. Jednak nasze pomiary wykazały, że takie „lepiej” wyglądające opony, napompowane do ciśnienia 2 barów, znacznie gorzej sprawdzają się w warunkach polowych i podczas orki naszym zestawem spowodowały zwiększenie zużycia paliwa o blisko 0,7 l/ha. Czyli tylko na zaoraniu naszego testowego pola o pow. 10 ha, stosując zbyt wysokie ciśnienie w oponach, moglibyśmy stracić prawie 7 l paliwa, czyli blisko 30 zł. To jest już kwota, po którą warto się schylić – i obniżyć ciśnienie w oponach. Przed powrotem do obejścia nie trzeba koniecznie ponownie pompować kół, wystarczy jedynie ograniczyć prędkość jazdy, a na pewno nie zaszkodzimy oponom.

Rozwiąż zadania i wygraj ciągnik Arbos 4110 w konkursie

Zmiana głębokości pracy przedpłużków

Często zmieniając głębokość orki, zapominamy o jednoczesnej konieczności zmiany głębokości pracy przedpłużków. Tymczasem nasze pomiary wykazały, że zwiększenie głębokości ich pracy o 5 cm względem wcześniej ustalonego optymalnego położenia przełożyło się na wzrost zużycia paliwa o 0,75 l na każdy hektar pracy. Równocześnie taka zmiana położenia przedpłużków nie wpłynęła zauważalnie na wygląd zaoranej powierzchni. Nasuwa się więc wniosek, że stosując podczas orki przedpłużki, należy ich głębokość pracy ustalić w taki sposób, aby była ona jak najmniejsza, a jednocześnie gwarantowała poprawne przyoranie resztek pożniwnych. Zwiększając głębokość orki do 30 cm, spodziewaliśmy się oczywiście wzrostu zużycia paliwa, jednak nie nikt nie mógł przypuszczać, że wyniesie on aż 3,5 l/ ha. Oznacza to zwiększenie spalania o blisko 20%, przy zwiększeniu głębokości orki o 4 cm.

Podeszwa płużna - wzrost zużycia paliwa

Ten znaczny wzrost zużycia paliwa wywołany został pracą lemieszy pługa w warstwie tzw. podeszwy płużnej, czyli gleby zagęszczonej przez koła ciągnika oraz płozy pługów podczas wielu lat wcześniejszej uprawy. Warto w tym miejscu nadmienić, że nawet tak głęboka orka nie pozwoli na rozluźnienie tej zagęszczonej warstwy gleby, co najwyżej spowoduje, że ta warstwa zostanie przesunięta nieco głębiej. Mając na uwadze koszty paliwa oraz strukturę gleby, warto nieco spłycać orkę, jednocześnie stosując ją zamiennie z ciężkim agregatem uprawowym, pozwalającym na spulchnienie głębszych warstw gleby. Warto w tym miejscu zauważyć, że wszystkie z powyższych czynników, wpływających na zużycie paliwa, były wywoływane oddzielnie, natomiast można sobie wyobrazić, że przy niefrasobliwości traktorzysty wystąpią dwa z nich lub nawet wszystkie razem. W takim przypadku zużycie paliwa może wzrosnąć od 1,5 l do nawet 5 l na każdy hektar pracy, a to są już wartości znacząco wpływające na koszty uprawy. Drugie zaskoczenie spotkało nas po zakończeniu obliczeń dla przejazdu, w którym zrezygnowaliśmy z obciążnika zawieszonego na przednim TUZ. Wbrew naszym przewidywaniom, po zdjęciu obciążnika nie zaobserwowaliśmy wzrostu spalania, a wręcz przeciwnie, jego spadek o blisko 0,5 l/ha.

Obciążenie silnika ciągnika i wpływ na zużcie paliwa

Można to wyjaśnić tym, że wykonywaliśmy orkę na polu o stosunkowo lekkiej glebie, co powodowało, że ciągnik miał spory zapas siły uciągu. Potwierdzały to również zaobserwowane przez nas na terminalu ciągnika wskazania obciążenia silnika, które podczas przejazdów pomiarowych oscylowały w granicach 50–60%. W tym przypadku dodatkowy obciążnik stanowił więc niepotrzebny balast, zwiększający opory przetaczania ciągnika. Dodatkowo włączony napęd dociążonej przedniej osi powodował, że jej koła toczyły się ze zwiększonym poślizgiem, wywołanym standardowo stosowaną w ciągnikach większą prędkością obwodową przednich kół. Te przyczyny złożyły się na zwiększenie zużycia ON podczas pracy z balastem. Powyższy przypadek wskazuje, że rozpoczynając cięższe prace uprawowe, warto zawsze sprawdzić, czy obciążnik na przedni TUZ-ie jest rzeczywiście konieczny. Najlepszy sposobem na sprawdzenie, czy warto go zastosować, jest wprowadzenie szerokości roboczej maszyny do terminalu ciągnika i wyzerowanie liczników zużycia paliwa oraz wykonanych hektarów. Następnie należy wykonać przejazdy próbne z obciążnikiem, znów wyzerować liczniki i powtórzyć przejazdy kontrolne bez obciążnika. Porównanie zużycia paliwa wyrażonego w litrach na hektar wykonanej pracy (l/ha) pozwoli podjąć właściwą decyzję, tzn. wybrać rozwiązanie, które zagwarantuje najniższe zużycie paliwa. Oczywiście, odrębną kwestią jest zachowanie stateczności podłużnej ciągnika i jeśli masa maszyny zawieszonej na tylnym podnośniku powoduje nadmierne odciążenie przedniej osi, to ze względu na zachowanie bezpiecznych warunków pracy, należy zawsze stosować przedni balast.

ORKA PO CALIŹNIE

Nie bez powodu do naszych pomiarów wykorzystaliśmy pług, który umożliwia orkę w dwóch konfiguracjach:

• podczas jazdy ciągnikiem w bruździe
• oraz po caliźnie.

Chcieliśmy sprawdzić, o ile mniejsze może być zużycie paliwa, jeśli koła ciągnika nie będą obcierać o krawędź bruzdy. Zasadniczo trzeba przyznać, że ten sposób pracy wymaga specjalnego pługa oraz wprawnego operatora lub ciągnika wyposażonego w układ automatycznego prowadzenie równoległego. Jednak uzyskane przez nas wyniki wykazały, że pracując w ten sposób można zmniejszyć zużycie paliwa o blisko 3 l na każdy hektar wykonanej pracy, co oznacza ograniczenie spalania o ponad 16%. Dodatkowo praca na caliźnie likwiduje jeszcze jeden problem – przy coraz większych szerokościach opon koła toczące się w bruździe ugniatają wcześniej odłożone skiby. W przypadku naszego zestawu testowego z oponami o szerokości 710 mm ugniatana była ponad połowa szerokości ostatniej skiby z wcześniejszego przejazdu. Z jednej strony powoduje to niepotrzebne zagęszczenie spulchnionej gleby, a z drugiej koła ciągnika toczące się po miękkim podłożu niepotrzebnie zwiększają opory toczenia. Oczywiście, praca wszystkich kół ciągnika na caliźnie ma jeszcze jedną niezaprzeczalną zaletę, a mianowicie zmniejszenie ugniatania dna bruzdy. Dzięki temu ogranicza się zjawisko powstawania podeszwy płużnej, co z pewnością korzystnie wpłynie na rozwój systemów korzeniowych uprawianych roślin oraz gospodarkę wodną gleby.

Zmiana szerokości orki - czy ma wpływ na zużycie paliwa? 

Byliśmy też ciekawi, w jaki sposób zmiana szerokości orki wpływa na zużycie paliwa. Dlatego zwiększyliśmy szerokość pługa do maksymalnej wartości, wynoszącej 2,75 m. Odpowiada to zmianie szerokości roboczej o 0,5 m, czyli o 22% szerokości roboczej stosowanej we wcześniejszych przejazdach. W efekcie zanotowaliśmy zmniejszenie zużycia paliwa o 2,6 l/ha, czyli o blisko 14%. Stosunkowo łatwo można wyjaśnić, dlaczego zwiększenie szerokości roboczej skutkuje zmniejszeniem zużycia paliwa.

Pracując z szerokością 2,25 m, nasz testowy agregat musiałby pokonać 4444 m, aby zaorać jeden hektar, tymczasem gdy pług pracuje z szerokością 2,75 m, odcinek ten skraca się do 3636 m. W ten sposób o ponad 800 m zmniejszyła się droga, na której trzeba było przetoczyć ciągnik, ważący razem z obciążnikiem blisko 12,5 t. Ten przykład sugeruje, że w miarę możliwości należy stosować jak największe szerokości robocze pługów. W ten sposób zwiększa się również wydajność pracy. W pługach vario zastosowanie zmniejszonych szerokości roboczych należy ograniczyć wyłącznie do ostatnich przejazdów, w celu wykonania wykończeń przy granicy pola lub gdy zachodzi konieczność ograniczenia wymaganej siły uciągu ciągnika.

Jak na zużycie ON wpływa niewłaściwa regulacja punktu ciągu

W trakcie pomiarów sprawdziliśmy również, jak na zużycie ON wpływa niewłaściwa regulacja punktu ciągu. Nasze testowe przejazdy wykazały, że w przypadku tej regulacji większe znaczenie ma prowadzenie się zestawu maszyn niż zużycie paliwa, czyli niewłaściwa regulacja szybciej da o sobie znać w postaci problemów z utrzymaniem prostoliniowego toru jazdy, niż poprzez zwiększenie zużycia paliwa. Podsumowując, należy stwierdzić, że rozpoczynając orkę, warto poświęcić kilkanaście minut na dokładną regulację pługa oraz przygotowanie ciągnika, gdyż stracony w ten sposób czas zwróci się z nawiązką w oszczędnościach, które uzyskamy na paliwie zużytym podczas całego dnia pracy.

FOTO: Jan Beba

Skoro o ciągnikach mowa to...

Rusza urodzinowy konkurs top agrar Polska z okazji 30-lecia naszego magazynu. Do rozdania mamy 33 nagrody, w tym ciągnik Arbos 4110. Dowiedz się, jak grać, żeby wygrać!

FOTO: top agrar

Podobał nam się prosty system spinania dolnej i górnej burty za pomocą sworznia ze sprężyną. Nie mieliśmy zastrzeżeń do obsługi dźwigni centralnego ryglowania. Na każdą burtę przypada 8 regulowanych zawiasów. Łączenie burt z podłogą odbywa się bez uszczelki. Podłogę podobnie jak ścianę przednią wykonano z jednego arkusza blachy.

Producent określił dopuszczalną masę całkowitą na 18 t, ładowność 14 t, a masę własną na 4,6 t. Długość skrzyni ładunkowej od wewnątrz wynosi 5200 mm, szerokość 2420 mm, a burty mają wysokość 800 i 750 mm. W efekcie uzyskujemy pojemność ładunkową 19,6 m³. Wysokość podłogi nad ziemią to 1390 mm.

Wygodny podest i bezpieczne wejście to duży atut przyczepy. Plus za schody umożliwiające wejście do wnętrza skrzyni ładunkowej.

FOTO: Siara

Ultrapłytka uprawa, czyli zerwanie i wymieszanie ścierniska na głębokości do 5 cm budzi coraz większe zainteresowanie rolników i producentów maszyn, głównie z powodu pobudzenia do wzrostu chwastów i samosiewów, ale także letnich upałów, które przy odkrytym ściernisku przyczyniają się do odparowywania sporych ilości wody, jakże potrzebnej podczas siewu kolejnych roślin.

Na rynku mamy różne agregaty ze specjalnymi talerzami, zgrzebła czy wielobelkowe kultywatory. To zazwyczaj maszyny o dużej szerokości roboczej, wymagające nierzadko traktora o mocy powyżej 250 KM, ale także posiadacze mniejszych ciągników mogą znaleźć coś dla siebie. Szeroka oferta wcale nie ułatwia wyboru najlepszej dla gospodarstwa maszyny. Dlatego wspólnie z redakcją magazynu profi przeprowadziliśmy test maszyn do ultrapłytkiej uprawy ścierniska. Przyjrzeliśmy się ich pracy i obsłudze.

Porównanie 7 technologii

W gospodarstwie zlokalizowanym w maleńkiej ws...

Ultrapłytka uprawa, czyli zerwanie i wymieszanie ścierniska na głębokości do 5 cm budzi coraz większe zainteresowanie rolników i producentów maszyn, głównie z powodu pobudzenia do wzrostu chwastów i samosiewów, ale także letnich upałów, które przy odkrytym ściernisku przyczyniają się do odparowywania sporych ilości wody, jakże potrzebnej podczas siewu kolejnych roślin.

Na rynku mamy różne agregaty ze specjalnymi talerzami, zgrzebła czy wielobelkowe kultywatory. To zazwyczaj maszyny o dużej szerokości roboczej, wymagające nierzadko traktora o mocy powyżej 250 KM, ale także posiadacze mniejszych ciągników mogą znaleźć coś dla siebie. Szeroka oferta wcale nie ułatwia wyboru najlepszej dla gospodarstwa maszyny. Dlatego wspólnie z redakcją magazynu profi przeprowadziliśmy test maszyn do ultrapłytkiej uprawy ścierniska. Przyjrzeliśmy się ich pracy i obsłudze.

Porównanie 7 technologii

W gospodarstwie zlokalizowanym w maleńkiej wsi Naćmierz w woj. zachodniopomorskim w połowie sierpnia zebraliśmy siedem różnych agregatów, przeznaczonych do pracy w ściernisku na głębokości 3–5 cm. Do udziału w teśc...

Ultrapłytka uprawa, czyli zerwanie i wymieszanie ścierniska na głębokości do 5 cm budzi coraz większe zainteresowanie rolników i producentów maszyn, głównie z powodu pobudzenia do wzrostu chwastów i samosiewów, ale także letnich upałów, które przy odkrytym ściernisku przyczyniają się do odparowywania sporych ilości wody, jakże potrzebnej podczas siewu kolejnych roślin.

Na rynku mamy różne agregaty ze specjalnymi talerzami, zgrzebła czy wielobelkowe kultywatory. To zazwyczaj maszyny o dużej szerokości roboczej, wymagające nierzadko traktora o mocy powyżej 250 KM, ale także posiadacze mniejszych ciągników mogą znaleźć coś dla siebie. Szeroka oferta wcale nie ułatwia wyboru najlepszej dla gospodarstwa maszyny. Dlatego wspólnie z redakcją magazynu profi przeprowadziliśmy test maszyn do ultrapłytkiej uprawy ścierniska. Przyjrzeliśmy się ich pracy i obsłudze.

Porównanie 7 technologii

W gospodarstwie zlokalizowanym w maleńkiej wsi...

Ultrapłytka uprawa, czyli zerwanie i wymieszanie ścierniska na głębokości do 5 cm budzi coraz większe zainteresowanie rolników i producentów maszyn, głównie z powodu pobudzenia do wzrostu chwastów i samosiewów, ale także letnich upałów, które przy odkrytym ściernisku przyczyniają się do odparowywania sporych ilości wody, jakże potrzebnej podczas siewu kolejnych roślin.

Na rynku mamy różne agregaty ze specjalnymi talerzami, zgrzebła czy wielobelkowe kultywatory. To zazwyczaj maszyny o dużej szerokości roboczej, wymagające nierzadko traktora o mocy powyżej 250 KM, ale także posiadacze mniejszych ciągników mogą znaleźć coś dla siebie. Szeroka oferta wcale nie ułatwia wyboru najlepszej dla gospodarstwa maszyny. Dlatego wspólnie z redakcją magazynu profi przeprowadziliśmy test maszyn do ultrapłytkiej uprawy ścierniska. Przyjrzeliśmy się ich pracy i obsłudze.

Porównanie 7 technologii

W gospodarstwie zlokalizowanym w maleńkiej ...

Ultrapłytka uprawa, czyli zerwanie i wymieszanie ścierniska na głębokości do 5 cm budzi coraz większe zainteresowanie rolników i producentów maszyn, głównie z powodu pobudzenia do wzrostu chwastów i samosiewów, ale także letnich upałów, które przy odkrytym ściernisku przyczyniają się do odparowywania sporych ilości wody, jakże potrzebnej podczas siewu kolejnych roślin.

Na rynku mamy różne agregaty ze specjalnymi talerzami, zgrzebła czy wielobelkowe kultywatory. To zazwyczaj maszyny o dużej szerokości roboczej, wymagające nierzadko traktora o mocy powyżej 250 KM, ale także posiadacze mniejszych ciągników mogą znaleźć coś dla siebie. Szeroka oferta wcale nie ułatwia wyboru najlepszej dla gospodarstwa maszyny. Dlatego wspólnie z redakcją magazynu profi przeprowadziliśmy test maszyn do ultrapłytkiej uprawy ścierniska. Przyjrzeliśmy się ich pracy i obsłudze.

Porównanie 7 technologii

W gospodarstwie zlokalizowanym w maleńkiej wsi...

Ultrapłytka uprawa, czyli zerwanie i wymieszanie ścierniska na głębokości do 5 cm budzi coraz większe zainteresowanie rolników i producentów maszyn, głównie z powodu pobudzenia do wzrostu chwastów i samosiewów, ale także letnich upałów, które przy odkrytym ściernisku przyczyniają się do odparowywania sporych ilości wody, jakże potrzebnej podczas siewu kolejnych roślin.

Na rynku mamy różne agregaty ze specjalnymi talerzami, zgrzebła czy wielobelkowe kultywatory. To zazwyczaj maszyny o dużej szerokości roboczej, wymagające nierzadko traktora o mocy powyżej 250 KM, ale także posiadacze mniejszych ciągników mogą znaleźć coś dla siebie. Szeroka oferta wcale nie ułatwia wyboru najlepszej dla gospodarstwa maszyny. Dlatego wspólnie z redakcją magazynu profi przeprowadziliśmy test maszyn do ultrapłytkiej uprawy ścierniska. Przyjrzeliśmy się ich pracy i obsłudze.

Porównanie 7 technologii

W gospodarstwie zlokalizowanym w maleńkiej ws...

Ultrapłytka uprawa, czyli zerwanie i wymieszanie ścierniska na głębokości do 5 cm budzi coraz większe zainteresowanie rolników i producentów maszyn, głównie z powodu pobudzenia do wzrostu chwastów i samosiewów, ale także letnich upałów, które przy odkrytym ściernisku przyczyniają się do odparowywania sporych ilości wody, jakże potrzebnej podczas siewu kolejnych roślin.

Na rynku mamy różne agregaty ze specjalnymi talerzami, zgrzebła czy wielobelkowe kultywatory. To zazwyczaj maszyny o dużej szerokości roboczej, wymagające nierzadko traktora o mocy powyżej 250 KM, ale także posiadacze mniejszych ciągników mogą znaleźć coś dla siebie. Szeroka oferta wcale nie ułatwia wyboru najlepszej dla gospodarstwa maszyny. Dlatego wspólnie z redakcją magazynu profi przeprowadziliśmy test maszyn do ultrapłytkiej uprawy ścierniska. Przyjrzeliśmy się ich pracy i obsłudze.

Porównanie 7 technologii

W gospodarstwie zlokalizowanym w maleńkiej wsi...

Spory zapas mocy

Ładowarka sprawia wrażenie masywnej, głównie dzięki szerokiemu ogumieniu w rozmiarze 380/55-17. Długość mierzona od przedniego koła do końca wynosi 338 cm, szerokość 150 cm, a wysokość z daszkiem ochronnym 224 cm. Pod maską pracuje 3-cylindrowy silnik Kohler o pojemności 1,9 l i mocy 57 KM. Jak na ładowarkę o udźwigu nieco ponad 1000 kg to spory zapas mocy. Nie zabrakło jej podczas wszystkich prac wykonywanych w gospodarstwie. Silnik pracował na niskich obrotach, dzięki czemu zużycie paliwa nie było duże, średnio 2,5 l/h.

Do spełnienia norm emisji spaliny przechodzą przez filtr czą...

Zadania stawiane uniwersalnym, trzybelkowym kultywatorom to uprawa pożniwna, której celem jest wymieszanie resztek pożniwnych, pobudzenie nasion chwastów i przedplonu do kiełkowania, mieszanie nawozów naturalnych z glebą, uprawa przed siewem, a także głęboka uprawa, której celem jest rozluźnienie gleby. Sprawdziliśmy, jak w tych zadaniach spisują się trzy kultywatory, tj. Köckerling, Kuhn i Pöttinger.

Producenci, przygotowując maszyny do testu, mieli je wyposażyć w elementy, które pozwalają wykonać większość zadań stawianych tym maszynom. Ponadto zwracaliśmy uwagę na następujące szczegóły:

• szerokość robocza ok. 3 m,
• odległość między zębami tzw. podziałka od 25 do 30 cm,
• zabezpieczenie non stop,
• trzy komplety elementów roboczych do uprawy na różnej głębokości, w tym także dłuta z węglikami spiekanymi.

Wybór wału zagęszczającego pozostawiliśmy w gestii producentów. Mają oni do wyboru od 3 aż do 11 wersji wałów. Warunki glebowe w czasie testu były zmienne – od lekkich gleb piaszczystych po gleby gliniaste. Producenci dostarczyli następujące kultywatory:

• Köckerling Trio 300 DS...

Na rynku rolniczych ładowarek teleskopowych działa wielu producentów – Fendt dołączył do tego grona w 2019 roku. Wchodząc do rywalizacji o rynek Fendt musiał zaprezentować maszynę, która będzie mocno wyróżniać się na tle innych marek. W tym celu rozpoczęto współpracę z firmą Sonnenbogen. Pierwszym owocem tej współpracy był model Cargo T955, z imponującym udźwigiem 5,5 t i wysokością podnoszenia 8,5 m. Niedawno do oferty dołączyła ładowarka CargoT740, z udźwigiem 4 t i wysokością podnoszenia 7,7 m. Te parametry powinny spodobać się znacznie szerszemu gronu rolników.

Celem przyświecającym konstrukcji tej ładowarki było połącznie zalet różnych maszyn: Cargo T740 wyróżnia się wysokością podnoszenia i zwrotnością typową dla ładowarki teleskopowej oraz siłą wyrywania, stabilnością i widocznością ładowarki kołowej. Te właściwości ładowarka spełnia dzięki unoszonej maksymalnie na wysokość 4,1 m kabinie, oraz kinematyce typu Z, wykorzystanej w konstrukcji wysięgnika.

Ładowarka Fendt Cargo T740 bazuje na maszynie Sonnenbogen 3.40G, która wykorzystywana jest w tartakach, w firmach ...

To oczywiste, że maszyną ze stałą komorą można prasować bele tylko o jednej średnicy. Prasy ze zmienną komora są pod tym względem bardziej uniwersalne. Ale jakie wady i zalety mają obie konstrukcje? Postaramy się je wskazać na przykładzie dwóch pras Vicon:

• stałokomorowej Vicon FixBale 500 SC15,
• zmiennokomorowej Vicon RV 5216 Plus SC14.

Obie prasy wyposażone były w zespół rozdrabniający i miały podobne wyposażenie. Były testowane przez pełen sezon, począwszy od pierwszego wiosennego po ostatni jesienny pokos trawy. W międzyczasie zbierały też słomę. Oprócz danych technicznych i wrażeń z pracy skupiliśmy się na porównaniu stopnia zagęszczenia beli i przepustowości pras. Zwróciliśmy także uwagę na zapotrzebowanie na moc. Ocenialiśmy rozdrobnienie i jakość cięcia paszy. Wyniki porównania można przenieść na maszyny innych marek.

Jak działa podbieracz?

Obie prasy łączone były z ciągnikiem przez zaczep górny. Szerokokątne wały przegubowe Walterscheid wyposażone były w sprzęgła, które uruchamiały się przy obciążeniu 2000 Nm. Do napędu pras wystarcza WOM z przełożeniem 540 obr./min. Do obsługi k...

Firma Massey Ferguson dostarczyła do testu ciągnik 5S.125 (następca serii 5700 S) z ładowaczem FL.4121 oraz ładowarkę teleskopową TH.7038. Choć można nimi z powodzeniem ładować obornik, słomę, czy transportować nawozy i paszę na paletach, dzieli je przepaść wynikająca od możliwości ładunkowych po komfort.

Ciągnik Massey Ferguson 5S.125: wyposażenie

Testowany ciągnik ma 4-cylindrowy silnik AGCO Power o poj. 4,4 l, deklarowana przez producenta moc maksymalna to 125 KM, a moment obrotowy 520 Nm. Silnik ma intercooler oraz turbinę o stałej geometrii łopatek. Za spełnienie norm emisji spalin (Stage V) odpowiada filtr DPF, katalizator DOC oraz układ SCR (z AdBlue). Moc na koła przekazuje przekładnia Dyna-6 z 24 przełożeniami w każdym kierunku (4 zakresy, 6 biegów).

Atutem ciągnika 5S.125 jest wygodne wejście

Ciągnik ma automatyczną zmianę przełożeń AutoDrive, po wcześniejszym określeniu grupy biegów do pracy w tym trybie: w trybie polowym zmieniają się tylko półbiegi, a w szosowym zakresy i biegi. Na dotykowym terminalu trzeba też określić obroty silnika, przy których nastąpi automatyczna zmiana biegów. Można ustawić też zakres prędkości do ...

Podczas redakcyjnego testu sprawdziliśmy, jak w obsłudze stada opasów spisuje się najmniejsza ładowarka teleskopowa marki Kramer – KT144, z silnikiem o mocy 45 KM, która trafiła do nas tuż po krajowej premierze na targach Agrotech w Kielcach. Jej długość całkowita ze standardową łyżką to 394 cm, jednak o użyteczności w ciasnych przestrzeniach bezsprzecznie świadczy wysokość całkowita 199,5 cm i szerokość 156 cm.

Członkowie ekipy testującej zauważają, że można nią wjechać wszędzie tam, gdzie dotychczas pracowało się taczką. Przed wjazdem do niskich budynków trzeba jednak pamiętać o odchyleniu żółtej lampy ostrzegawczej, sterczącej kilkanaście cm nad dachem. Szerokie, ale niewysokie koła 31 × 15.50-15 pozwoliły na uzyskanie tylko 30-cm prześwitu. To cena, jaką trzeba ponieść w zamian za ograniczenie wysokości całkowitej.

Niewielki 30-cm prześwit utrudnia pokonywanie nierówności, ale to nie jest maszyna do pracy w terenie.

Kabina bez luksusu, ale z dobrą widocznością

Do kabiny wchodziło się wygodnie, choć w najwęższym miejscu między fotelem a kokpitem było tylko 36 cm przestrzeni. Aby wygodniej ...

Buzzard, jako jedyna brona wyposażona była w przedni wał nożowy o średnicy 400 mm. Alternatywnie bronę można wyposażyć w przednią sekcję roboczą w postaci rzędu talerzy rozcinających, o średnicy 400 mm, mocowanych do ramy za pomocą solidnych sprężyn.

Unia Buzzard to największa maszyna w naszym teście. Pochwały zbiera wał nożowy

Zaczepianie Unia Buzzard 9

Podobał nam się sposób zaczepiania maszyny za pomocą belki zaczepowej III kategorii. To wygodne. Łącznik centralny montowany w dwóch pozycjach sztywnych II kategorii.

Z powodu dużej szerokości roboczej maszyna złożona jest z trzech segmentów: środkowego i dwóch bocznych składanych na czas transportu do pionu. W środku mamy miejsce do montażu siewnika poplonów Eta 500, w który można doposażyć bronę. W efekcie szerokość transportowa wynosi 28...

Zaczepianie brony

Bronę Ryś zaczepiało się dość dobrze. U dołu mamy trzy możliwości zaczepienia ramion TUZ dla II kategorii. Łącznik centralny montowany w trzech pozycjach sztywnych na czas transportu dla II kategorii zaczepowej. Przydałby się podłużny otwór do kopiowania nierówności terenu. W przeciwnym razie maszyna jest bardziej narażona na nierówną pracę podczas pokonywania nierówności przez traktor.

W modelu Ryś jako jedynym do transportu dwie sekcje układają się pod skosem, co poprawia widoczność na boki w transporcie. Producent podkreśla, że z użyciem stóp podpo...

Krukowiak jako jedna z dwóch firm nie zdecydował się na doposażenie brony w dodatkowe narzędzia, choć są dostępne. Testowana maszyna wyposażona była w zestaw kół podporowych, których zadaniem jest lepsze kopiowanie terenu. Wysokość pracy kół ustawiamy sworzniami, jednak w praktyce nie działa to najlepiej. Z jednej strony ciężkie koła z trudem obsługuje się w pojedynkę, a dodatkowo otwory pod sworznie były dość ciasno spasowane. Alternatywnie brona może być wyposażona w przednią sekcję talerzową.

Zaczepianie brony

Zaczep ramion TUZ dla II i III kategorii. Łącznik centralny montowany w trzech pozycjach dla II i III kategorii, ale tylko w sztywnym otworze. W pozycji transportowej dwie sekcje układają się prostopadle do p...

Do Nagradowic brona Move przyjechała z dodatkową przednią sekcją roboczą w postaci rzędu talerzy falistych o średnicy 460 mm, mocowanych do ramy za pomocą solidnych sprężyn.

Zaczepianie brony

Zaczepianie bez zastrzeżeń. U dołu mamy po dwie możliwości zaczepienia ramion TUZ, zarówno dla II, jak i III kategorii. Łącznik centralny montowany w dwóch pozycjach: na czas transportu w sztywnym otworze, a na polu najlepiej na tzw. fasolowym. Wtedy niekorzystne kopiowanie muld jest ograniczone.

Do transportu dwie sekcje układają się prostopadle do podłoża, dzięki czemu w środku mamy miejsce do montażu siewnika, a testowana brona właśnie była wyposażona w siewnik poplonów. W efekcie szerokość transportowa wynosi 278 cm. Podczas transportu ramiona zabezpiecza blokada mechaniczna przy siłownikach. Brakowało nam oświetlenia drogowego (...

Podczas testu przednią sekcję brony stanowił rząd drobnofalistych talerzy 460 mm, zamontowanych na sprężynowych słupicach. Alternatywnie brona może być wyposażona w wał nożowy 375 mm.

Zaczepianie brony

Rozbudowane opcje zaczepu pozwalają skorzystać z jednej z trzech wysokości montażu ramion TUZ, zarówno II jak i III kategorii. Łącznik centralny montowany w dwóch pozycjach: na czas transportu w sztywnym otworze, a na polu najlepiej na tzw. fasolowym.

W pozycji transportowej dwie sekcje układają się prostopadle do podłoża. Szerokość transportowa wynosi 257 cm. Na czas transportu maszynę zabezpiecza się blokadą mechaniczną w postaci solidnego pręta, łączącego lewą i prawą stronę maszyny. To nie jest wygodne rozwiązanie. Dobrze, że producent przysłał nam maszynę z oświetleniem drogowym i tab...

Rzeczywista szerokość robocza tego modelu wyniosła 740 cm. Na tej szerokości pracuje 60 podwójnych palców, rozmieszczonych w pięciu rzędach. Odległość między rzędami wynosi 45 cm. Palce mają długość 75 cm i grubość 1,6 cm. Testowana maszyna wyposażona była w przednią sekcję z wąskimi talerzami o średnicy 460 mm. Talerze z bezobsługowymi piastami zamocowane były indywidualnie na solidnych amortyzatorach sprężynowych.

Zaczepianie brony

Bronę BM zaczepiało się dość dobrze. U dołu mamy po dwie możliwości zaczepienia ramion TUZ, zarówno dla II, jak i III kategorii. Łącznik centralny montowany w dwóch pozycjach sztywnych na czas transportu dla II i III kategorii zaczepowej oraz do pracy w otworze fasolowym. Niestety, przestrzeń przy tym otworze okazała się zbyt krótka do swobodnej pracy sworznia i kopiowania nierówności terenu.

Do transportu dwie sekcje układają się prostopadle do podłoża, dzięki czemu w ś...

Warunki testu bron

Warto przypomnieć, że test przeprowadziliśmy po żniwach na ściernisku po jęczmieniu jarym i rzepaku oraz na polu z talerzowanym ścierniskiem po rzepaku. Producenci mieli do wykonania po dwa przejazdy z prędkością 12 km/h i 18 km/h. Biorące udział w porównaniu brony wyposażone były w takie same sprężyste palce, natomiast różniły się zastosowaną przednią sekcją roboczą, która w wielu przypadkach wykonała bardzo dobrą pracę. Za odpowiednie ustawienie bron do warunków na polach odpowiadali przedstawiciele firm.

Celem pracy bron, jak każdej uprawki pożniwnej, było ...

Pierwszy test bron mulczowych

W związku z tym redakcja top agrar Polska wraz z redakcją profi przeprowadziła test porównawczy bron mulczowych krajowych producentów. Zaproszenia z prośbą o dostarczenie modeli o szerokości ok. 7,5 m wysłaliśmy do wszystkich polskich producentów tych maszyn, na co pozytywnie zareagowały firmy:

• Agro-Masz
• Krukowiak
• Namysło
• Rolmako
• Smela
• Unia

Większość firm przekazała nam sprzęt o podobnej szerokości, co nie udało się Unii, która ze względów produkcyjnych do Nagradowic przywiozła 9-m model. W efekcie łączna szerokość robocza testowanych narzędzi to niemal 50 m!

Specjalnie dla Was prezentujemy gamę testowanych maszyn, ich parametry techniczne i ceny i ustawienia, przy których eksperci firm decydowali się na przejazdy testowe. Po analizie wynik...

Z zewnątrz Steyr sprawia wrażenie największego ciągnika. Testowany model miał bogate wyposażenie. Wykonanie jest na wysokim poziomie. Drzwi kabiny z sześcioma słupkami (dł. 144, szer. 147 cm) mają bardzo wygodne uchwyty i zamykają się niezwykle lekko. Otwarte wystają 48 cm poza obrys kabiny. Ogólnie ma się wrażenie, że kabina została zbudowana wokół traktorzysty i nigdzie nie brakuje miejsca – bardzo dobrze. Kierownica odchyla się daleko po wciśnięciu pedału – niestety, mechanizm nie jest wspomagany siłownikiem.

Zmierzony poziom hałasu przy mocy maksymalnej 81,8 dB(A) – to nie jest dobry wynik (średnia w teście 75,4 dB(A)). W zakresie 1500–1800 obr./min wynosi on od 72 do 76,7 dB(A). Za dopłatą dostępna jest grubsza szyba, która zmniejsza hałas.

Wejście z lewej strony jest bardzo wygodne. Za schodami umieszczona jest skrzynka narzędziowa, na płytkich stopniach można wesprzeć tylko czubek stopy. Jest to niewygodne, zwłaszcza przy wysiadaniu. Z prawej strony jest ciasno, przestrzeń ogranicza dźwignia zmiany biegów, dźwignia ładowacza i prawa konsola.

Fotel Grammer jest komfortowy i można go obracać w niewielkim...

Ciągnik MF wywarł na wszystkich członkach zespołu testującego takie samo wrażenie: to poręczny i dobrze wykonany traktor. Wnętrze jest charakterystyczne dla tej marki. Wejście z lewej strony jest bardzo wygodne, schody są starannie zabezpieczone przed zabrudzeniem, uchwyty wygodne, a podłoga w kabinie płaska. Drzwi z prawej strony służą raczej jako wyjście awaryjne. Przed ich otwarciem trzeba rozłożyć schody, a później ponownie je złożyć (od środka można zablokować możliwość otwierania drzwi). Kierownica odchylana jest na mechanizmie sprężynowym, trzeba użyć dźwigni, mały pedał byłby wygodniejszy.

Kabina z sześcioma słupkami jest przestronna (dł. 1,46 m, szer. 1,48 m). Słupki środkowe są przesunięte do tyłu, a tylne do środka kabiny. Otwarte drzwi wystają 68 cm poza obrys kabiny (średnia 59 cm).

Amortyzowany pneumatycznie fotel Grammer zapewnia bardzo wygodną pozycję i można go obracać. Dobry fotel pasażera, który można składać. Jest tutaj dużo miejsca na nogi pasażera, niestety brakuje uchwytów do przytrzymania się ręką i fotel lekko się kołysał. Bardzo dobra widoczność do przodu, zwłaszcza do...

Podobał nam się wygląd i wykonanie. We wnętrzu jest dużo czarnych elementów, nie jest to przyjemne dla oka, ale za to bardzo funkcjonalne.

Kabina, która ma 6 słupków, sprawia wrażenie mniejszej, niż jest w rzeczywistości (dł. 1,40, szer. 1,34 m). Kabina w górnej części jest węższa, co wpływa na mniejszą przestrzeń w tym obszarze. Ma to swoje zalety, zwłaszcza podczas pracy w sadzie lub lesie. Dość szerokie słupki środkowe są pochylone do przodu. Otwarte drzwi wystają 64 cm poza obrys kabiny (średnia dla testowanej grupy 59 cm). Testowany ciągnik wyposażony był w opcjonalny pakiet TracLink.

Wejście do kabiny z lewej strony jest wygodne, można wsiadać także z prawej strony. Kierownica jest odchylana, trzeba użyć dźwigni. Dobry, pneumatycznie amortyzowany fotel nie amortyzuje wstrząsów w poziomie, w testowanej wersji nie było dostępnego w opcji lewego podłokietnika. Fotel pasażera jest funkcjonalny, przestrzeń dla nóg jest wystarczająca dla osób o wzroście 1,80 m.

Szybę przednią i boczne można otwierać. Widoczność do przodu jest dobra. Wąski, poziomy wspornik pomiędzy szybą przednią i oknem dachowym praktycz...

Wygląd zewnętrzy kabiny i pokrywy silnika to udany projekt. Wnętrze z szarymi elementami wykończenia nie jest już tak efektowne. Kierownica jest odchylana, dźwignia odblokowująca mechanizm nie jest najlepiej dostępna i działa opornie. Wejście z lewej strony jest wygodne, z prawej strony mimo dźwigni do obsługi ładowacza także możliwe. Kabina z czterema słupkami jest dość wąska (dł. 146, szer. 130 cm) dlatego otwarte drzwi wystają zaledwie 50 cm poza jej obrys.

Amortyzowany pneumatycznie fotel Grammer jest wygodny, nie ma dodatkowych funkcji i ma krótkie podłokietniki. Nie ma fotela dla pasażera, jest tylko niewielka powierzchnia, gdzie można usiąść. Przestrzeń dla nóg i nad głową traktorzysty jest wystarczająca. To samo dotyczy widoczności: maska silnika jest płaska i dość wąska. Podobało nam się uchylne okno dachowe, zapewnia dobrą widoczność na uniesiony ładowacz. Przednia szyba jest otwierana. Nie można narzekać także na widoczność na boki. Poziom hałasu 76 dB(A) przy pełnym obciążeniu jest nieco wyższy od średniej dla testowanej grupy.

Większość włączników jest wyraźnie oznaczona i zlokalizowana w dogo...

Praca i pomiary ładowaczy czołowych

Program testu ładowaczy czołowych składał się z części praktycznej i pomiarowej. W pierwszej z nich zespół testujący skupił się na dopasowaniu ładowacza do ciągnika (widoczność, zmiana kierunku jazdy, współpraca z układem hydraulicznym).

W drugiej części oceniono następujące punkty:

• wysokość podnoszenia i zasięg: ze względu na różnorodność dostępnego osprzętu, pomiary wykonywano w punkcie obrotu euroramki. Zasięg ładowacza mierzony był na wysokości uniesienia 2,5 m i obejmował odległość od punktu obrotu osprzętu do najdalej wysuniętego do przodu elementu ciągnika;

• kąty: z zamontowaną łyżką do załadunku ziemi zmierzono maksymalne kąty wychylenia podczas podbierania ładunku na dole (na siebie) i podczas wyładunku na maksymalnej wysokości (od siebie). W czasie unoszenia ładowacza kontrolowaliśmy, jak zmienia się kąt ustawienia łyżki. Wypełniona łyżka powinna w niewielkim zakresie odchylać się w kierunku od siebie, aby unoszony ładunek nie wysypywał się na maskę ciągnika. W przypadku wideł do palet na początku pomiarów ustawione zostały w pozycji poziomej do podłoża. Następnie w czasie unoszenia kontrolowano odchylenia od pozycji wyjściowej. Jeśli widły odchylają się zbyt mocno w kierunku od siebie, trzeba je przechylić na siebie, aby ładunek nie ześlizgnął się;

• udźwig: pomiary wykonywano z widłami do palet o masie 240 kg, 50 cm od mocowania wideł. Ciągnik stoi na wadze samochodowej. Przed wagą zakotwiony jest w betonie solidny łańcuch. Dzięki temu udźwig mierzony jest na różnych wysokościach. Pomiary wykonywane są co 50 cm. Im bardziej równomierny udźwig, tym lepiej;

• czasy: szybkie unoszenie ładowacza to podstawa płynnej i wydajnej pracy. Ma na to wpływ nie tylko wydajność pompy hydraulicznej, ale także przekrój siłowników, przewodów, a także przepływ na bloku zaworowym ładowacza.

Tabele z wynikami pomiarów dla ładowaczy czołowych z 1. i 2. grupy testowej a także sprawność w transporcie znajdziecie w lipcowym wydaniu top agrar Polska na stronie 112.

Pierwsza część testu i ciągniki z 1. grupy:

Test ciągników 75 KM - wybierz odpowiedni do swojego gospodarstwa

• Case IH Farmall 75A

• Claas Elios 210

• John Deere 5075 E

• Kubota M4073

• McCormick X4.085

• Same Dorado 80 Natural

  
  
  

Wykonanie kabiny i użyte w jej wnętrzu materiały są dobrej jakości. Kabina, której dach wsparty jest na sześciu słupkach, jest nieco większa niż średnia, jej wymiary to dł. 140 cm, szer. 146 cm. Słupki środkowe są lekko pochylone do przodu, tylne słupki przesunięte do środka. Otwarte drzwi wystają tylko 56 cm poza obrys kabiny.

Wsiadanie do kabiny z lewej strony jest wygodne, z prawej uniemożliwia je masywny wspornik od dźwigni sterowania ładowaczem czołowym. Kierownica i deska rozdzielcza odchyla się, niestety po użyciu dźwigni, a nie pedału. Lusterko zewnętrzne z lewej strony odchyla się do tyłu, nawet gdy dotknie się nim drobne gałęzie.

W kabinie testowanego ciągnika był bardzo prosty, amortyzowany pneumatycznie fotel traktorzysty bez podłokietników. Zakres regulacji jest wystarczający, jasna tapicerka fotela naszym zdaniem będzie podatna na zabrudzenia. Miejsce dla pasażera to jedynie siedzisko o wymiarach 20 × 25 cm, bez oparcia i pasa bezpieczeństwa, jest mało miejsca na nogi. Przestrzeń dla traktorzysty jest wystarczająca.

Bardzo dobra widoczność do przodu. Dostępne w opcji okno dachowe nie było zamontowane...

Wnętrze kabiny może sprawiać wrażenie przestarzałej. Wykonanie nie budzi większych zastrzeżeń, jedynie na łączeniu szarych, plastikowych elementów mogą przeszkadzać szpary. Całość robi dobre wrażenie, standardowe wyposażenie kabiny jest dość bogate. Kabina z sześcioma słupkami nie jest nadmiernie obszerna (dł. 142 cm, szer. 142 cm). Homologacja dla dwóch osób.

Wysoka pozycja na fotelu traktorzysty, podłoga na wysokości 1 m. Kierownica odchyla się po wciśnięciu pedału, można wysiadać także prawymi drzwiami. Bardzo wygodne zamykanie drzwi i tylnej szyby od środka. Zmierzony podczas testu z pełnym obciążeniem silnika poziom hałasu 74 dB(A) równy jest wartości średniej dla grupy testowanych ciągników.

Zamontowany w kabinie amortyzowany pneumatycznie fotel Grammer jest wygodny. Rozkładany fotel dla pasażera ma duże siedzisko, ale małe oparcie, pas dla pasażera nie zwija się automatycznie. Przestrzeń dla nóg wystarczająca.

Dobra widoczność do przodu, zapewnia to krótka, płaska maska, tłumik znajduje się z lewej strony na dole. Standardowe okno dachowe i cienka belka między oknem a przednią szybą zapewniają dobrą w...

McCormick X4.080 to prosty i kompaktowy ciągnik. Wnętrze jest solidne i funkcjonalne. Przestrzeń w kabinie jest wystarczająca (dł. 148 cm, szer. 144 cm). Kierownica, łącznie z deską rozdzielczą i wskaźnikami odchyla się po wciśnięciu pedału, składa się także siedzisko pasażera. Z tego względu wsiadanie jest wygodne, możliwe także z prawej strony. Minus: otwarte drzwi wystają 70 cm poza obrys kabiny. Okno dachowe i przednia szyba w standardzie są otwierane. Przy zamontowanym ładowaczu brakuje ogranicznika otwarcia przedniej szyby. Długi łącznik górny w pozycji spoczynkowej uniemożliwia zamknięcie tylnej szyby.

Ciągnik w wersji testowej miał mechanicznie amortyzowany fotel bez podłokietników – warto wybrać dostępny w opcji fotel z pneumatyczną amortyzacją.

Przestrzeń na nogi dla pasażera jest ograniczona, dla traktorzysty wystarczająca. Pedał sprzęgła wysunięty jest mocno w lewą stronę, dlatego podczas jego obsługi uderza się w nogę pasażera. Widoczność do przodu jest dobra, tłumik znajduje się na dole. Pomiędzy szybą przednią a oknem dachowym znajduje się gruby wspornik. Okno dachowe wykonane jest z tworzywa, łatwo je ...

Wyposażenie jest proste, ale jakość wykonania wysoka. Brak zastrzeżeń co do ilości miejsca w kabinie (dł. 135 cm, szer. 145 cm). Dzięki dużej szerokości jest dużo miejsca na wysokości głowy.

Wejście od lewej strony jest wygodne, niski tunel nad przekładnią nie jest uciążliwy. Z prawej strony wejście utrudnia dźwignia do obsługi ładowacza czołowego. Kierownica odchyla się po uniesieniu dźwigni. Otwarte drzwi wystają poza obrys kabiny na 55 cm. W kabinie zamontowano dobry, pneumatycznie amortyzowany fotel operatora. Nie było fotela dla pasażera, jest dostępny w wyposażeniu opcjonalnym i wymaga dopłaty.

Tylne słupki przesunięte są do środka, szyby boczne można otwierać. Aby zamknąć tylną szybę, trzeba się mocno wychylić do tyłu. Widoczność do przodu pomimo szerokiej maski jest dobra. Okno dachowe nie jest dostępne, za to szyba przednia mocno zachodzi na dach. Widoczność na boki i do tyłu jest bardzo dobra. Dostępna w opcji klimatyzacja (pokrętła do obsługi po prawej stronie do góry w podsufitce) działa wydajnie. Zmierzony w czasie testu poziom hałasu w kabinie pod obciążeniem 69,2 dB(A) – John Deere to najci...

Kabina jest najmniejsza w testowanej grupie (dł. 132, szer. 130 cm). W jej środku jest dużo ciemnoszarych plastików. Wskaźniki na desce rozdzielczej są duże i czytelne, w ich skład wchodzi niewielki wyświetlacz. Wejście do kabiny jest ciasne, a wsiadanie przez uniesioną na wysokość 19,5 cm podłogę nad skrzynią biegów nieco utrudnione. Od tunelu do sufitu pozostaje 123 cm. Jest to odległość mierzona do wywiewów klimatyzacji, które umieszczone są z przodu na górze kabiny. Nad głową pozostaje więcej miejsca. Podłoga kabiny znajduje się na wysokości 76 cm.

Tunel z podwyższoną podłogą nad skrzynią biegów ma szerokość 40 cm, dlatego pozycja w kabinie niekoniecznie jest wygodna. W opcji dostępny jest prosty, pneumatycznie amortyzowany fotel traktorzysty, fotelu dla pasażera nie ma – to minus. W kabinie jest za to kilka miejsc, gdzie można odłożyć różne przedmioty.

Kabina ma stosunkowo szerokie słupki środkowe. Szyb bocznych niestety nie można otwierać. Widoczność do tyłu jest bardzo dobra. Do przodu nieco gorsza, powodem jest niska pozycja na fotelu i szeroka maska. Traktorzysta musi wychylać się do przodu, aby...