Dawkę nawozów dla buraków cukrowych ustala się wg zapotrzebowania. Na wytworzenie 1 tony korzeni wraz z odpowiednią ilością liści buraki cukrowe średnio pobierają:
- 4,5 kg N,
- 1,5 kg P2O5,
- 5,5 kg K2O,
- 1,1 kg MgO,
- 1,5 kg SO3
- 1,2 kg CaO.
Przy takim pobraniu są w stanie wytworzyć około 12 t/ha cukru. Dlatego przy oczekiwanym plonie 80 t/ha korzeni zapotrzebowanie wynosi:
- 360 kg N,
- 120 kg P2O5,
- 440 kg K2O,
- 88 kg MgO,
- 120 kg SO3,
- 96 kg CaO.
W uprawie buraków ważne jest aby składniki znalazły się w glebie przed siewem. Gleba przygotowana pod uprawę buraków powinna charakteryzować się co najmniej średnią, a najlepiej wysoką zasobnością w potas. Dlatego najlepiej nawozić potasem już jesienią w ilości około 80-100% całkowitej dawki potasu. Jednak jeśli jesienią nie zastosowano potasu, to na wiosnę trzeba koniecznie przeprowadzić korektę nawożenia tym składnikiem. Jeżeli nie znamy poziomu zasobności gleby w potas, dobrym wskaźnikiem jest stałość stosunku N : K2O w plonie podczas zbioru, który kształtuje się jak 1 : 1,75. Dlatego wyznacznikiem dawki potasu jest dawka zastosowanego azotu. Jeżeli planujemy zastosowanie 150 kg N/ha należy zastosować ok. 260 kg K2O/ha, w tym 180 kg bardzo wcześnie (mieszając z glebą na głębokość 15–45 cm), a 80 kg K2O/ha tuż przed siewem.
Ponadto w celu maksymalizacji plonu cukru w uprawie buraków warto wypracować sposób zwiększenia efektywności plonotwórczej zastosowanego azotu poprzez analizę czynników kontrolujących gospodarkę tym składnikiem w roślinie, do których należą: magnez i siarka. Składniki te uczestniczą w kontroli procesów odpowiedzialnych za pobieranie przez roślinę azotu z gleby (stymulacja wielkości systemu korzeniowego, mechanizmu pobierania azotanów) oraz za przetworzenie pobranego azotu w biomasę roślin. Generalnie notuje się bardzo wyraźny wpływ siarczanów magnezu, stosowanych doglebowo lub dolistnie na zawartość cukru w korzeniach. Bardzo ważną cechą nawozów zawierających jednocześnie magnez i siarkę (np. kizeryt) jest wysoki wzrost efektywności azotu w stanowiskach o małej zawartości tego składnika oraz łagodzenie ujemnego wpływu azotu na cechy jakościowe buraków – bardzo istotne przy przenawożeniu plantacji azotem (ograniczenie zawartości azotu alfa-aminowego).
