Koniczyna łąkowa zasiana w międzyplonie lub jako wsiewka oprócz tworzenia biomasy na zielony nawóz może być zbierana na paszę. Jednak takie użytkowanie, które wymusza dłuższe przebywanie roślin na polu, stwarza zagrożenie przesuszenia gleby. Koniczyna łąkowa po angielsku to red clover, po niemiecku to Wiesenklee lub Rotklee, a po francusku trèfle violet lub trèfle des prés.
CECHY MIĘDZYPLONOWE
- średnio szybko kiełkuje;
- średni początkowy wigor;
- pędy w zależności od terminu siewy 15–80 cm wysokości;
- dość dobrze drewnieje;
- odporna na mróz;
- brak ryzyka samosiewów przy uprawie w międzyplonie;
- dość odporna na upały,
- od wysokości roślin ok. 15 cm odporna na suszę;
- dość duże wymagania wodne;
- dość odporna na zalanie gleby;
- palowy system korzeniowy;
- główną masę korzeniową tworzy w warstwie do 30 cm i w odległości 20 cm wokół rośliny;
- zasięg korzeni co najmniej 120 cm;
- po skiełkowaniu dobrze tłumi chwasty;
- wysoka konkurencyjność wobec innych gatunków międzyplonowych;
- tworzy mulcz dobrej jakości (po desykacji);
- nadaje się do siewu bezpośredniego w mulcz;
- wymaga pH powyżej 6,5;
- z bakteriami brodawkowymi wiąże azot w ilości ok. 50–70 kg/ha;
- plon zielonej masy w międzyplonie: nawet ponad 20 t/ha.
Zobacz także: Kiedy grunt orny przekształci się w TUZ? Konsekwencje nowej definicji
WYMAGANIA DOTYCZĄCE SIEWU
- siew na ściernisku: do 15 lipca;
- obsada roślin w międzyplonie:
- 10–20 szt./m2;
- wymagania glebowe: dość duże;
- wymagania pokarmowe: średnie;
- wymagania przygotowania stanowiska: średnie do dużych;
- głębokość siewu nasion: 1–1,5 cm.
Ten artykuł pochodzi z wydania top agrar Polska 2/2026
czytaj więcej
