Siew współrzędny stosowany jest coraz powszechniej w rzepaku. Wykorzystuje się w nim mieszanki zawierające np.
- eradelę,
- len oleisty,
- koniczyny: aleksandryjską lub perską,
- olejarkę abisyńską (ramtil),
- soczewicę,
- bobik,
- łubin,
- kozieradkę,
- wykę siewną,
- facelię,
- grykę.
Zobacz także: Międzyplon na paszę dla bydła. Jaki wybrać?
Gatunki wymarzające przez zimę
Ważne, aby nie znalazły się w niej gatunki z rodziny kapustowatych, z tej samej co rzepak, np. gorczyca. Mieszanka powinna zawierać gatunki wymarzające przez zimę. Celem takiej technologii jest ograniczenie zachwaszczenia rzepaku, presji szkodników, ale także związanie azotu atmosferycznego przez gatunki bobowate w mieszance czy poprawa struktury gleby.
Ciekawostką jest stosowanie tego rozwiązania w ziemniakach. Na rynku dostępne są różne mieszanki, w których pojawiają się m.in. takie gatunki, jak wyka jara, len oleisty, życica trwała, babka lancetowata, olejarka abisyńska (ramtil) i koniczyna perska. Jednym z celów takiego rozwiązania jest redukowanie latem temperatury w redlinach ziemniaka, ograniczanie nadmiernego parowania wody z gleby, poprawa jej struktury, ograniczenie erozji wodnej i powietrznej. W zależności od typu wzrostu odmiany ziemniaka, zaleca się ją wysiewać, gdy pędy i liście wydostają się na powierzchnię gleby. Norma wysiewu to 15 kg/ha.
Ten artykuł pochodzi z wydania top agrar Polska 8/2024
czytaj więcej
