W warunkach naszego kraju późną pszenicę sieje się przede wszystkim po burakach cukrowych i kukurydzy. Ta druga zyskuje na popularności i obecnie uprawia się ją już na ponad 1 mln ha. Dzieje się tak dlatego, ponieważ roślina ta skutecznie przełamuje płodozmian upraw ozimych, pozwala rozładować nadmiar pracy jesienią oraz, nie do końca słusznie, uznawana jest za bezproblemową w uprawie.
Kiedy właściwie możemy mówić o późnym siewie pszenicy? Można przyjąć, że po 15 października. Często są to terminy listopadowe, a w skrajnych przypadkach nawet grudniowe. Nie musi to jednak skazywać tej uprawy na niepowodzenie.
– W naszym gospodarstwie uprawiamy pszenicę na 800–850 ha. Zwykle 500 ha przypada po rzepaku ozimym. Reszta natomiast po pszenicy, kukurydzy kiszonkowej oraz ziarnowej – mówi Wacław Dziendziel, agronom z gospodarstwa Przerzeczyn Zdrój. Gospodarstwo położone jest na Przedgórzu Sudeckim i mimo dobrego wskaźnika bonitacji – 1,33 – gleby są zakamienione, a zatem trudne w uprawie, na co dodatkowo wpływa pagórkowata rzeźba terenu.
– Po zbiorze kukurydzy przygotowanie pola do siewu pszenicy zaczynamy od rozdrobnienia ścierniska mulczerem bijakowym, co dodatkowo niszczy zimujące gąsienice omacnicy – zaczyna zarządca. Pomaga to także w mineralizacji resztek. Po zmulczowaniu ścierniska rozsiewany jest nawóz azotowy, w dawce 80 kg/ha czystego składnika oraz potas w postaci soli 90 kg/ha K2O. Azot ma także przyspieszyć rozkład słomy. Aby proces przebiegł sprawnie, na jedną tonę resztek kukurydzianych warto zastosować 3–5 kg czystego N.
Więcej przeczytasz w październikowym wydaniu "top agrar Polska" od str. 56. Zachęcamy do lektury!
