Łąka, pastwisko i użytek kośno-pastwiskowy
Skład botaniczny trwałych użytków zielonych powinien być dostosowany do ich przeznaczenia. Innych proporcji gatunków wymagają łąki użytkowane wyłącznie kośnie, a innych pastwiska czy użytki wykorzystywane naprzemiennie do koszenia i wypasu. Odpowiedni udział poszczególnych grup roślin pozwala uzyskać wyższe plony oraz lepszą wartość pokarmową paszy.
Takie proporcje uznawane są za optymalne
W przypadku użytkowania łąkowego zaleca się, aby:
- trawy wysokie stanowiły 40–60% runi,
- trawy niskie i średnie 30–40%,
- rośliny motylkowate 10–20%, a nawet do 20–30%.
Na pastwiskach większy udział powinny mieć gatunki dobrze znoszące wypas:
- trawy wysokie – 30–40%,
- trawy niskie i średnie – 40–60%,
- rośliny motylkowate – 15–20%, do około 25%.
Zobacz także: Ile azotu, fosforu i potasu podać na łąkę? Terminy są równie ważne
Natomiast przy użytkowaniu kośno-pastwiskowym zaleca się zachowanie bardziej wyrównanych proporcji:
- trawy wysokie – 30–50%,
- trawy niskie i średnie – 30–50%,
- rośliny motylkowate – około 20%.
Dlaczego skład runi ma znaczenie?
Utrzymanie odpowiednich proporcji traw i roślin motylkowatych przekłada się nie tylko na wielkość plonu, ale także na zawartość białka w paszy, trwałość użytku zielonego oraz możliwość ograniczenia nawożenia azotowego dzięki naturalnemu wiązaniu azotu przez rośliny bobowate.
oprac. Patrycja Bernat
na podst: INSTYTUT TECHNOLOGICZNO-PRZYRODNICZY Zakład Użytków Zielonych/ i na podst. szkolenia „Racjonalne nawożenie trwałych użytków zielonych” organizowanego przez Instytut Technologiczno-Przyrodniczy - Państwowy Instytut Badawczy.
