Przykład: rolnik wysiał buraki 10 kwietnia na glebie lekkiej. Trzy dni po siewie spadł deszcz około 5 mm. Po 5 dniach od siewu nasiona zaczęły pękać, a niektóre już kiełkowały. Kiełki miały długość 2–5 mm. W sytuacji, jeśli nie spadłby deszcz, można by bez ryzyka przeprowadzić odchwaszczanie glifosatem. Do wczoraj na tym polu spadło 20 mm deszczu, a temperatury jakie panowały osiągały 12–16oC. Nie można było zaobserwować jeszcze wschodów buraków. Kiełki znajdowały się już jednak około 1 cm pod powierzchnią gleby.
W takim przypadku należy odradzić stosowanie glifosatu. Lekka, nawet przesuszona gleba łatwiej przepuszcza stosowaną ciecz roboczą, a wilgoć dodatkowo przyspiesza ten proces. Nieco inaczej jest na madach czy glebach z dużą ilością części spławialnych. Taka gleba wysychając po deszczach pęka tworząc głębokie szczeliny sięgające kiełków. To sprawia, że substancja może dostać się w okolice kiełkujących nasion i nawet niewielka jej ilość może je uszkodzić. Oznacza to, że lepiej nie ryzykować nawet ze zmniejszoną do np. 1l/ha dawką glifosatu. Konsekwencje przedostania się substancji do nasion będą zawsze poważne – kilkudziesięcio procentowe obniżenie wschodów lub nawet całkowity ich brak.
Lepszym i przede wszystkim bezpieczniejszym rozwiązaniem będzie zastosowanie mieszaniny np. metamitronu z kompleksowym preparatem typu Betanal (fenmedifam, desmedifam, etofumesat) w fazie wschodów (10–12 dni po siewie): 0,8–1 l/ha preparatu zawierającego 700 g/l metamitronu + np. Betanal Elite 274 EC 0,8–1 l/ha. Pozwoli to skutecznie zniszczyć siewki chwastów, których chcieliśmy się pozbyć stosując glifosat. Preparatów zawierających fenmedifam, desmedifam i etofumesat jest około 10, ale różnią się one ilością substancji, ich proporcjami oraz formulacją. Warto zatem zawsze przeczytać etykietę środka, żeby dokładnie dobrać jego ilość do mieszaniny z metamitronem.
jd, fot. Daleszyński
