Praktycznie największe straty w rzepaku wywołuje pierwsze pokolenie szkodnika. W przypadku jednak masowego pojawu kolejnych pokoleń mogą być one równie duże. Szkodliwość pryszczarka związana jest ściśle z występowaniem chowacza podobnika, który "otwiera" mu drogę do składania jaj w łuszczynach. Nowe odmiany posiadają łuszczyny o cieńszych ściankach co umożliwia bezpośrednio pryszczarkowi ich przekłuwanie.
Ewentualne wykonanie zabiegu należy uzależnić od liczebności chowacza i pryszczarka na polu oraz od tego, czy zwalczanie będzie się opłacać (trudności z wjechaniem opryskiwaczem w łan i możliwość zbyt dużego uszkodzenia roślin). W praktyce na obecnym etapie rozwoju rzepaku nie wykonuje się już zabiegu insektycydowego, w związku z czym nie określono dla tej fazy rozwojowe progów szkodliwości pryszczarka. Można jednak przyjąć, że przy dużym nasileniu chowacza sygnałem do zabiegu jest 1 pryszczarek na 3–4 rośliny. W miarę dojrzewania jednak rzepaku łuszczyny stają się coraz trudniejsze do spenetrowania, zatem uszkodzenia też są mniejsze.
Do zwalczania owadów dorosłych pryszczarka można zastosować pyretroidy (działają w temperaturze poniżej 20oC) lub środki systemiczne zwalczające larwy, np. Mospilan 20 SP (zawiera acetamipryd), Proteus 110 OD (tiachlopryd, deltametryna).
jd, fot. Czubiński
