Choroby podstawy źdźbła pod względem ochrony roślin mają jedną wspólną cechę – zwalczać i zapobiegać trzeba na długo przed powstaniem wyraźnych objawów. Stąd potrzeba trafnej diagnozy lub oceny ryzyka ich wystąpienia. Jeżeli nie mamy jeszcze tanich i powszechnie dostępnych narzędzi do diagnostyki molekularnej, czy testu ELISA, posługujemy się oceną wizualną pierwszych objawów. Nierzadko pomocna jest analiza płodozmianu i systemu uprawy, a także ocena na podstawie preferencji gatunku sprawcy choroby do określonego typu gleb. Łamliwość źdźbła zbóż, jakie są objawy?
Sprawcą choroby w stadium płciowym jest – Oculimacula acuformis, O. yallundae. W stadium konidialnym – Helgardia acuformis, H. herpotrichoides.
Łamliwość źdźbła zbóż – jakie są objawy?
Na pochwach liściowych u podstawy pojawiają się soczewkowate plamki, które z czasem stają się jaśniejsze w środku, a obwódka jest brązowa. W fazie liścia flagowego osiągają długość 2–4 cm, a ich obwódka staje się mniej wyraźna i łagodnie zlewa się z zewnętrzną tkanką. Plamy mogą występować po kilka na pędzie i łączyć się, powstają zwykle do wysokości pierwszego kolanka. Pod powierzchnią plam występuje niekiedy grzybnia przetrwalnikowa, a wewnątrz watowata, szara grzybnia. Rośliny łatwo wylegają przez wyłamywanie się w miejscu plam. Pierwsze objawy zaobserwować można już jesienią lub częściej wczesną wiosną.
Cechy odróżniające to:
- Soczewkowate plamki na dolnym odcinku pędu, z początkowo wyraźną, później zlewającą się obwódką.
- Wewnątrz źdźbła szara grzybnia, a tkanka w miejscu plam wyraźnie osłabiona.
Preferowane gleby: piaszczysto-gliniaste, gliniaste i ilaste, bez większych preferencji odnośnie do pH.
Preferowane stanowiska: z częstą uprawą pszenicy, pszenżyta, jęczmienia i żyta, niezależnie jednak od pozostawiania na powierzchni pola resztek pożniwnych.