W ostatnich latach hale tunelowe stały się jednym z najszybciej rozwijających się rozwiązań budowlanych w gospodarstwach. Rosnące koszty inwestycji w nowe obory czy magazyny i potrzeba szybkiego zwiększania powierzchni użytkowej sprawiają, że rolnicy coraz częściej wybierają lekkie konstrukcje zamiast tradycyjnych budynków murowanych. Hala tunelowa przestała być obiektem kojarzonym wyłącznie z magazynem sezonowym, ponieważ dziś pełni wiele funkcji produkcyjnych przez cały rok.
Do czego hala tunelowa sprawdza się najlepiej w gospodarstwie?
Największą zaletą hal łukowych jest ich uniwersalność. Konstrukcje stalowe oparte na łukowym szkielecie pozwalają uzyskać dużą przestrzeń bez słupów wewnętrznych, co ułatwia organizację pracy i manewrowanie sprzętem (szerokości nawet do 30 m). W gospodarstwach rolnych hale łukowe wykorzystywane są przede wszystkim jako obiekty do utrzymania bydła, magazyny słomy, pasz i nawozów oraz garaże maszynowe. Dodatkową zaletą jest szybki montaż, często możliwy w ciągu kilku dni, a czas od złożenia zamówienia do realizacji w kilka tygodni.
Kiedy wystarczy zgłoszenie, a kiedy potrzebne jest pozwolenie?
Hale łukowe nie zawsze wymagają pozwolenia na budowę. W niektórych przypadkach możliwe jest zgłoszenie budowy tymczasowego obiektu budowlanego. Taka hala nie może być jednak trwale połączona z gruntem i musi być przewidziana do rozbiórki lub przeniesienia w terminie do 180 dni od rozpoczęcia budowy. Jeśli obiekt jest trwale związany z gruntem, np. przez fundamenty, stopy żelbetowe lub zakotwienie, konieczne jest uzyskanie pozwolenia. W praktyce większość hali przeznaczonych do utrzymania bydła jest wyposażona w przegrody, oświetlenie czy posadzkę, dlatego ich przeniesienie jest mało realne. Zawsze warto skonsultować się w tej sprawie w starostwie powiatowym.
Bydło, maszyny czy pasza? Od przeznaczenia zależy układ hali
Największą popularnością w produkcji zwierzęcej cieszą się hale przeznaczone do magazynowania słomy i utrzymania bydła – młodzieży, opasów czy krów w laktacji, szczególnie na ściółce. Dzięki wysokiej konstrukcji naturalna wymiana powietrza sprzyja utrzymaniu dobrego mikroklimatu i ogranicza ryzyko stresu cieplnego.
Najczęściej hale dla bydła ustawia się na betonowych blokach typu „lego”. Rozwiązanie to ułatwia montaż, transport i dopasowanie wysokości obiektu, a także pozwala zamontować przegrody i ograniczyć ryzyko uszkodzenia plandeki przez zwierzęta. Przy ustawieniu hali bezpośrednio na gruncie konieczne jest zabezpieczenie pokrycia oraz odpowiednie rozwiązanie montażu wygrodzeń.
Wentylacja, oświetlenie i montaż — co przesądza o wygodzie użytkowania?
W obiektach o szerokości ok. 10 m często stosuje się układ ze stołem paszowym wzdłuż jednej ściany i podziałem części ściołowej na dwie strefy. Ułatwia to usuwanie obornika, ale może ograniczać obsadę. Alternatywą jest szersza hala ze stołem paszowym pośrodku, która lepiej wykorzystuje przestrzeń, choć utrudnia usuwanie obornika. Pomocnym rozwiązaniem mogą być wyjścia na zewnętrzne wybiegi, podzielone zgodnie z układem grup technologicznych. Dobrym wariantem bywa także zewnętrzny stół paszowy przyległy do jednej ze ścian hali, najlepiej z dodatkowym zadaszeniem chroniącym paszę.
Ze względu na dużą kubaturę dodatkowa wentylacja w halach nie zawsze jest konieczna. Jeśli jednak hala ustawiona jest szczytem do dominujących kierunków wiatru, warto rozważyć montaż drzwi oraz siatki lub plandeki w szczytach. Zimą poprawia to ochronę zwierząt, ale latem może ograniczać naturalną wentylację, dlatego czasem potrzebne są dodatkowe wentylatory. Oświetlenie najczęściej montowane jest na stalowej konstrukcji po bokach obiektu, a w krótszych halach także w szczytach. Jeśli hala ma służyć jako garaż lub magazyn, pokrycie można dodatkowo zabezpieczyć warstwą izolacyjną.
Ten artykuł pochodzi z wydania top agrar Polska 6/2026
czytaj więcej
