Przekonywał o tym na naszym seminarium uprawowym dr Hansgeorg Schonberger w Ostródzie. Przybyli na spotkanie rolnicy z wielkim zainteresowaniem wysłuchali tego tematu.
Nasz prelegent mówił m.in. o tym, że zarówno zbyt niskie i zbyt wysokie pH wody determinuje, ile substancji czynnej się w niej rozpuści. A zależy nam na tym, żeby cała jej ilość zadziałała na chwast, szkodnika czy chorobę. Dla przykładu zbyt wysokie pH wody obniża rozpuszczaloność pyretroidów. Dlatego też przed ich dodaniem do wody warto ją zakwasić, jeśli jest taka potrzeba. Inaczej jest np. z herbicydami zawierającymi sulfonylomoczniki. Te dużo gorzej rozpuszczają się w wodzie wraz z jej spadkiem pH. W tym przypadku zatem warto podnieść jej odczyn przez dodatek np. boru.
Z sali padały pytania także o twardość wody używanej do opryskiwania i sposoby jej niwelowania. Chodzi tu przede wszystkim o „wychwycenie“ kationów wapnia, które mogą się związać z molekułami substancji czynnych i zniwelować ich działanie. Sztandarowym przykładem jest dodatek siarczanu amonu do cieczy roboczej zawierającej glifosat.
Zagadnieniem, które zawsze spotyka się z dużym zainteresowaniem jest kolejność dodawania poszczególnych grup produktów do cieczy opryskowej. Ta z pozoru prosta czynność może wymiernie zmniejszyć skuteczność preparatów, z czym wiąże się w dłuższym okresie np. powstawanie odporności agrofagów.
Jakie międzyplony można stosować pod konkretne uprawy?
Ten temat wzbudził duże zainteresowanie nie tyle w kontekscie obowiązkowego zazielenienia, ale pod kątem wpływu na rośliny uprawne. Nasz prelegent przestrzegł przed wysiewaniem roślin kapustowatych w płodozmianie z rzepakiem lub np. faceli w płodozmianie z ziemniakami. W pierwszym przypadku chodzi o rozprzestrzenianie się kiły kapusty, a w drugim możliwość porażenia wirusami przenoszonymi przez nicienie, które bytują na korzeniach faceli.
Więcej o powyższych zagadnieniach przeczytacie w naszym miesięczniku „top agrar Polska“.
jd, fot. Daleszyński
