Liczy się plon cukru z hektara

Pojedyncze rośliny potrzebują przestrzeni, niezagęszczonej gleby, odpowiedniego okresu wegetacji, a ten zależy od  terminu siewu i zbioru. Patrząc na morfologię, czyli wygląd zewnętrzny buraka, można wydzielić jego poszczególne strefy. Część, która zawiera najwięcej cukru, tzw. szyja pobiera niewielką ilość składników pokarmowych. Najważniejszą rolę odgrywają tu korzenie włośnikowe, znajdujące się pod hipokotylem. System włośników może sięgać aż 200 cm w głąb.

Burak lubi dobrą glebę

Korzenie buraków są wrażliwe na zakłócenia występujące w glebie. Wszelkie np. zagęszczenia gleby uwidaczniają się deformacjami korzeni. Najłatwiej je zauważyć na korzeniach już wykopanych, leżących na pryzmie. Rozgałęzienia oznaczają, że korzeń trafił na przeszkodę w glebie, najczęściej zbyt duże zagęszczenie, którego nie był w stanie sforsować. Obecność na pryzmie 50% takich korzeni oznacza ok. 30-proc. utratę plonu. To efekt nieodpowiednio przygotowanego stanowiska. Na zakłócenie wzrostu wpływa też nierównomierność wschodów buraków. Muszą one powschodzić równo, w jednym dniu. Jeśli mamy wschody „na raty”, na pryzmie możemy spodziewać się korzeni różnej wielkości. Rośliny, które wzeszły później nigdy nie nadrobią już opóźnienia w rozwoju.

Przygotuj stanowisko

W uprawie buraków najlepiej byłoby niemal całkowicie zrezygnować z pługa. Zaorana gleba jest bardzo podatna na ugniatanie przy zbiorze. Na lżejszych glebach nie powinno się jednak całkowicie wykluczać orki. W płodozmianie najlepiej wykonać ją pomiędzy zbożami. Pole powinno być wyrównane już jesienią, a wiosną należy je tylko przygotować do siewu. Każdy dodatkowy zabieg, np. niwelowanie nierówności kolejnymi przejazdami agregatu to strata cennej wody.

Więcej o uprawie buraków przeczytasz w najnowszym, lutowym wydaniu „top agrar Polska” od strony 100.



jd, fot. archiwum