Prognoza większego zapotrzebowania na wieprzowinę, na którą zwrócił uwagę topagrar.com, może brzmieć jak dobra wiadomość dla producentów świń. Z punktu widzenia gospodarstwa liczy się jednak także to, gdzie przybędzie odbiorców i kto dostarczy im mięso. Wzrost światowego spożycia nie oznacza automatycznie większych zamówień na polskie tuczniki.
Kto będzie jadł więcej wieprzowiny?
Według raportu OECD–FAO na lata 2026–2035 światowe spożycie wieprzowiny wzrośnie do końca prognozowanego okresu o około 4% w porównaniu ze średnią z lat 2023–2025. Chodzi o łączną ilość mięsa, na którą znajdą się odbiorcy na świecie.
Jednocześnie autorzy przewidują, że przeciętne spożycie wieprzowiny na mieszkańca spadnie o około 4%. Nie ma tu sprzeczności: ludności szybciej przybywa w regionach, w których tego mięsa je się mało. Świat może więc zużywać go więcej, choć średnio na jedną osobę przypadnie mniejsza ilość.
Inaczej wygląda sytuacja w Ameryce Łacińskiej. Tam roczne spożycie wieprzowiny na mieszkańca ma zwiększyć się do 2035 r. o około 1,2 kg. Sprzyjać temu będzie jej korzystna cena w porównaniu z wołowiną.
Wieprzowina pozostanie jednak daleko za drobiem pod względem tempa wzrostu konsumpcji. OECD–FAO przewiduje, że światowe spożycie mięsa drobiowego zwiększy się o około 20%. Jego produkcję wspierają konkurencyjne koszty, krótki cykl chowu i możliwość szybkiego reagowania na dodatkowy popyt.
W UE spadnie spożycie, ale także produkcja wieprzowiny
Dla polskiego hodowcy szczególnie istotne są perspektywy rynku unijnego. Komisja Europejska w prognozie na lata 2025–2035 zakłada spadek rocznego spożycia wieprzowiny w UE z 23,3 do 21,8 kg na mieszkańca, w przeliczeniu na wagę detaliczną. Wiąże ten kierunek ze zmianami preferencji konsumentów, ich obawami dotyczącymi środowiska i sposobu utrzymania zwierząt.
Równocześnie ma kurczyć się produkcja. W 2035 r. unijni producenci mają dostarczać około 1,54 mln ton wieprzowiny mniej niż średnio w latach 2023–2025. Wpływają na to m.in. wymogi środowiskowe i dobrostanowe oraz słabsze możliwości eksportu.
Mniejsze spożycie nie przesądza zatem o spadku cen tuczników. Jeśli produkcja będzie maleć szybciej niż zapotrzebowanie, zakłady mogą nadal konkurować o dostępne świnie.
Zobacz też: 15 lat bez waloryzacji stawek. Lekarze weterynarii mówią dość
Dlaczego większy popyt na świecie może nie pomóc hodowcom w Europie?
Kluczowa jest także własna produkcja krajów, które kupują mięso za granicą. Komisja Europejska zakłada odbudowę możliwości produkcyjnych Chin i Wietnamu, co ograniczy ich zapotrzebowanie na import. Na pozostałych rynkach azjatyckich unijni dostawcy mają silniej konkurować z USA, Kanadą i Brazylią.
W prognozie KE Wielka Brytania może nawet zastąpić Chiny jako największy pojedynczy odbiorca unijnej wieprzowiny, mimo że brytyjski popyt ma pozostać stabilny.
Większe spożycie za granicą nie musi oznaczać większych zakupów mięsa z UE. Dodatkowe zapotrzebowanie mogą zaspokoić miejscowi producenci lub konkurenci europejskich eksporterów. Jeśli zakładom trudniej sprzedać mięso poza Unią, mogą intensywniej szukać klientów na wspólnym rynku, zwiększając presję na ceny również w Polsce.
Polscy hodowcy czekają na poprawę cen tuczników
Długoterminowy wzrost światowego spożycia na razie trudno odnieść do sytuacji w krajowych skupach. Jak pisaliśmy w artykule o niskich cenach tuczników i kosztach produkcji, w sondzie z 7 października 2026 r. ubojnie oferowały 4,50–5,00 zł/kg żywca oraz 5,80–6,20 zł/kg w wadze poubojowej za klasę E. Ofert z górnej granicy przedziału było najmniej.
Przywołane w tym materiale porównanie InterPIG za 2025 r. pokazuje też skalę różnic w kosztach produkcji. W Niemczech wynosiły one średnio około 2,05 euro/kg masy tuszy, w Danii 1,73 euro/kg, a w Brazylii około 1,15 euro/kg. To dane za poprzedni rok, ale wskazują, z jak dużą przewagą kosztową części zagranicznych dostawców mierzy się europejska branża.
Polska pozostaje przy tym importerem netto wieprzowiny. Jak podaje KOWR w Biuletynie Informacyjnym 1/2026, w okresie styczeń–listopad 2025 r. najwięcej mięsa wieprzowego sprowadzaliśmy z Danii, Belgii i Niemiec. Konkurencja o krajowego odbiorcę nie ogranicza się więc do polskich producentów.
Pojawiają się również nowe możliwości sprzedaży. Ministerstwo rolnictwa potwierdziło w 2026 r., że Filipiny uznały regionalizację ASF i zniosły zakaz importu produktów wieprzowych z Polski. Dla gospodarstw będzie to szansa na większy zbyt, jeśli otwarcie rynku przełoży się na zamówienia na mięso i zakupy krajowych świń przez zakłady.
