Hodowla odmian zbóż z roku na rok czyni wyraźne postępy. W sytuacji coraz częstszego wycofywania substancji fungicydowych czy ograniczeń w chemicznej ochronie roślin znaczenia nabiera dział zwany hodowlą odpornościową. Jest szansa na rozwój, ale jest też bariera.
Wyhodowanie odmian odpornych polega na wprowadzeniu w nie takich cech (genu lub zespołu genów), które
utrudniają lub uniemożliwiają atak patogenów albo szkodników. Niektóre rośliny mają też zdolność zwalczenia patogenu lub odcięcia dróg jego rozprzestrzeniania
w roślinie już po infekcji. Odporność zatem zachodzi na różnych etapach rozwoju i przejawia się różnymi mechanizmami. Sztuka hodowli polega na tym, aby po pierwsze znaleźć naturalne cechy odporności u innych odmian, np. dzikich lub spokrewnionych gatunków a po drugie przenieść je metodami hodowli do odmiany uprawnej o wysokim potencjale plonowania lub takiej która ma inne pożądane cechy.
To w obecnie stosowanych, nowoczesnych metodach jest problem urzędniczy. Stosowanie niektórych, a raczej uprawa odmian wyhodowanych za pomocą niektórych metod, jest w UE zabroniona lub ograniczona. Są to
metody inżynierii genetycznej, których efektem jest tzw. GMO. Chodzi konkretnie m.in. o metody transgeniczne, czyli przenoszenia fragmentów DNA za pomocą tzw. plazmidów bakteryjnych. W ten sposób możliwe jest przenoszenie genów nie tylko pomiędzy roślinami spokrewnionymi, ale także z odległych gatun...
