Ocenia się, że potrzeby pokarmowe buraka względem potasu wynoszą 130% zapotrzebowania na azot.
Bez niedoborów!
Niedobór potasu u buraka przejawia się, np. wolniejszym wzrostem roślin, szybszym więdnięciem i późniejszym odzyskiwaniem turgoru, chlorozą wierzchołkową, a przy pogłębiającym się niedoborze nekrozą krawędziową starszych liści i ich obumieraniem. Niedobór K ogranicza też akumulację cukru w korzeniach. Objawów tych należy oczekiwać na glebach lekkich, z natury ubogich w K, ale mogą one ujawnić się także na glebach średnich. Burak cukrowy lepiej reaguje na zastaną zasobność gleby w potas niż na jego bieżące nawożenie. Pierwszą czynnością przy planowaniu nawożenia K powinien być więc bilans składnika w płodozmianie oraz ocena jego zasobności w glebie. Dla stanowiska zasobnego w potas wartości salda bilansu można potraktować jako dawki startowe. W praktyce jest to 60–90 kg/ha K2O. Jeżeli gleba jest uboga w potas, konieczna jest regulacja, a nawożenie wykonać należy jesienią, po zbiorze przedplonu. Wielkość dawki potasu określa równanie:
Zobacz także: Racjonalne nawożenie buraka cukrowego. Jak zwiększyć plon i jakość korzeni?
DK = [(Zk – Za) × 30 – (OK × EOK)]/E
- DK – dawka potasu (kg/ha K2O);
- Zk – krytyczny poziom zasobności gleb: lekkie 15; średnie 18 mg K2O/100 g; (30 – współczynnik przeliczeniowy na kg/ha);
- Za – aktualny poziom zasobności gleby w potas, mg K2O/ha;
- OK – masa potasu w oborniku lub innych nawozach organicznych, kg K2O/ha;
- EOK – efektywność wykorzystania K z obornika 50–60% (0,5–0,6), ze słomy 40–50% (0,4–0,5);
- E – efektywność wykorzystania 90% (0,9).
Otrzymaną dawkę dzielimy na jesienną i wiosenną (starter) w relacji 75% i 25%. Przedsiewne nawożenie wiosenne pełną dawką jest uzasadnione, gdy wynosi ona do 90 kg/ha K2O. Dostarczenie glebie zbyt dużej ilości potasu zwiększa zasolenie, skutkujące słabym kiełkowaniem i mniejszą obsadą roślin. Do korekty zasobności można użyć soli potasowej lub minerału takiego jak kainit magnezowy, a w nawożeniu startowym zaleca się, np. 40-proc.
