Uprawa kukurdzy
Kukurydza obok soi jest gatunkiem najbardziej tolerującym uprawę po sobie. Jednak o ile soja w drugim i trzecim roku uprawy po sobie reaguje często zwyżką plonowania, to kukurydza plonuje na tym samym poziomie lub plonowanie staje się bardziej zawodne.
Dlatego warto zwracać uwagę na kilka elementów agrotechniki, które mogą spowodować zagrożenia:
- Stonka kukurydziana – jeśli na polu wystąpiły licznie chrząszcze stonki kukurydzianej, jest wysokie ryzyko, że w glebie pojawią się larwy tego owada, które będą żerować na korzeniach i spowodują wyleganie roślin. Dlatego na stanowisku takim konieczne jest stosowanie już w czasie siewu granulatów doglebowych.
- Omacnica – owad ten w przeciwieństwie do stonki może nadlecieć z pola sąsiedniego i fakt uprawy kukurydzy po sobie nie ma takiego dużego znaczenia. Jednak jeśli na polu było dużo omacnicy, to w kolejnym roku będzie jej na pewno więcej. Dlatego warto ściernisko po kukurydzy jeszcze jesienią intensywnie zmulczować, a resztki pożniwne wymieszać z glebą lub przyorać.
Zobacz także: Fungicydy niezbędne w kukurydzy. Jakie zagrożenia dominują w uprawach?
- Fuzariozy podstawy łodygi – stanowisko po kukurydzy jest w większym stopniu zagrożone przez te choroby. Dlatego warto wybierać odmianę o wyższej odporności (wg COBORU stopień porażenia przez tę chorobę wynosi od nieco ponad 3% do ponad 14%).
- Fosfor i cynk to dwa składniki często limitujące plonowanie kukurydzy. Dlatego warto przeprowadzić analizę gleby na fosfor, a cynk podawać dolistnie od początku wegetacji. Fosfor warto w uprawie po sobie podawać kukurydzy wgłębnie.
Ten artykuł pochodzi z wydania top agrar Polska 2/2026
czytaj więcej
